Κι ενώ η τρόικα βρίσκεται στην Αθήνα ετοιμάζοντας άλλη μια αρπαχτή από το εισόδημα των πολιτών και τον πλούτο της χώρας, η χούντα περνάει σε επικοινωνιακή αντεπίθεση με πορνοταινία, που κυκλοφόρησε. Η κυβέρνηση παρακολούθησε από κοντά τα γυρίσματα της «υπερπαραγωγής» και φρόντιζε κάθε τόσο να μην λείψουν τα αναψυκτικά και οι σαμπάνιες από τους πρωταγωνιστές.

Το κράτος της παγκόσμιας χούντας θέλει πάση θυσία να εξαντληθεί η νέα πορνοταινία, για να διατηρούνται οι πολίτες σε καταστολή, γιατί μαζί με την τρόικα ετοιμάζουν κι άλλες αρπαχτές από τους εργαζόμενους και συνταξιούχους. Ετοιμάζουν ένα κράτος δράκουλα, που θα δίνει ένα κόκαλο και θα μας ρουφάει το αίμα. Ετοιμάζουν:

• Σοσιαληστρική εκμετάλλευση των εργαζομένων της χώρας με

  • Κατάργηση επιδομάτων 13^ου και 14^ου μισθού

  • Μείωση μισθών με αύξηση της ανεργίας και εκμετάλλευση της δυστυχίας των μεταναστών. Επιθυμητό όριο ο «σοσιαληστρικός» μισθός της Κίνας

  • Κατάργηση συντάξεων και αντικατάστασή τους με επιδόματα φτώχιας

• Ληστρική εκμετάλλευση των φιλέτων του πλούτου της χώρας με παράλληλη καταστροφή του περιβάλλοντος

• Βίαιη καταστροφή των μικρών βιοτεχνών, αγροτών και επαγγελματιών

• Αποχαύνωση μυαλών με πορνό, γκλαμουργιές και αποχαυνωτικές τηλεοπτικές σειρές.

• Αποξένωση των εργαζομένων από τους συναδέλφους τους.

• Φρούδες ελπίδες με τζόγο

Στο νοσηρό μυαλό τους δεν περνάει η ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει Αίγυπτος! Ποιός να φανταζότανε ότι η σιδηρά Αίγυπτος των 800.000 αστυνομικών, των 500.000 μυστικών της ασφάλειας και του μεγαλύτερου στρατού της περιοχής, θα γονάτιζε μπροστά στην ορμή ενός λαού, που βγήκε στους δρόμους παίζοντας τη ζωή του κορώνα γράμματα.

Κι όμως, οι πολίτες της Αιγύπτου χρησιμοποιώντας όλα τα «όπλα», που είχαν στη διάθεσή τους (από τις πέτρες μέχρι την τεχνολογία στο ίντερνετ) και πάνω από όλα πολλαπλασιάζοντας πολλές φορές το κουράγιο τους κατάφεραν το αδύνατο:

Έθεσαν εκτός μάχης την αστυνομία και στη συνέχεια έφεραν το χουντικό Αιγυπτιακό σοσιαληστρικό([1]) κράτος μπροστά στο αδιέξοδο της πλήρους καταστροφής του καπιταλισμού. Γι αυτό επιφανή στελέχη της παγκόσμιας χούντας προσπαθούν τώρα να σώσουν το κράτος της Αιγύπτου, κάνοντας τους «αντιστασιακούς».

Αλλά πιά είναι τα διδάγματα από την Αίγυπτο;

«Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος»;

Ή ομάδες συμπαγείς ενωμένες αλληλέγγυες;

Ο λαός θέλει ηγέτες, Μουμπάρακες, Ελ Μπαραντέηδες κ.λπ.

Οι ομάδες θέλουν ομοφωνία και αλληλεγγύη. Χρειάζεται όμως και το «ή ταν ή επί τας»!

Ότι έχει γίνει μέχρι τώρα το έχουν κάνει οι συμπαγείς ομάδες ενωμένες αλληλέγγυες. Έχουν εκδώσει κι ένα φυλλάδιο, ένα εγχειρίδιο μάχης, που μας δίνει πολλά διδάγματα για τους δικούς μας αγώνες. Ας το μελετήσουμε και όχι να το αντιγράψουμε:

Πως να διαδηλώνεις έξυπνα

Το “εγχειρίδιο μάχης” τις μέρες των τρομερών οδομαχιών στο Κάιρο! Το μυστικό βιβλιαράκι της εξέγερσης με τις οδηγίες για τις οδομαχίες στην Αίγυπτο ([2])

Απέναντι από την ίδια φωτιά

Έχουμε συνοδοιπόρους, απέναντι από την ίδια αγριεμένη φωτιά. Έχουμε σπόρους και γόνιμο χωράφι. Έχουμε γεμάτο βαθύ και καθαρό πηγάδι.

Μένει να ανοίξουμε τα μάτια μας για να δούμε τους φίλους και συντρόφους μας να μάχονται δίπλα μας στη δουλειά στο σπίτι και να γίνουμε μία ομόφωνη εργασιακή ομάδα!

Αυτές οι Συλλογικότητες της ομαδικής εργασίας συνειδητά θα ολοκληρωθούν και με την κοινή (κοινοτική) διαβίωση των μελών τους μετουσιωμένες σε «ΟΙΚΟ-Συνέργιες», τα πρώτα κύτταρα της Νέας Κοινωνίας, του Κομμουνισμού, όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση Ανθρώπου από άνθρωπο και η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων!

Αθηνά Κλάρα

---

[1] Και η δικτατορία της Αιγύπτου και η δικτατορία της Τυνησίας και η δικτατορία στο Ισραήλ έχουν τα σοσιαληστρικά τους κόμματα, που είναι μέλη της «σοσιαλιστικής διεθνούς», που προεδρεύει ο παπατζής.

[2] http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/manual1.pdf

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Fuck Hamas. Fuck Israel. Fuck Fatah. Fuck UN. Fuck USA!

(Το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο, ακολουθεί την ελεύθερη ελληνική μετάφραση)

Εμείς, οι νέοι από τη Γάζα έχουμε φτάσει στο απροχώρητο, από το Ισραήλ, από τη Χαμάς, από την κατοχή, από το πλήγωμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και από την αδιαφορία της διεθνούς κοινότητας! Θέλουμε να ξεφωνίσουμε και να σπάσουμε αυτό το τείχος της σιωπής, της αδικίας και της αδιαφορίας έτσι όπως τα ισραηλινά F16 σπάζουν το φράγμα του ήχου, να ξεφωνίσουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας για να απελευθερώσουμε την τεράστια απογοήτευση, που μας κατατρώει εξαιτίας της σκατοκατάστασης στην οποία ζούμε. Είμαστε σαν ψείρες ανάμεσα σε δύο καρφιά, ζούμε έναν εφιάλτη μέσα σε έναν εφιάλτη, κανένας χώρος για ελπίδα, κανένας χώρος για ελευθερία.

Είμαστε άρρωστοι από το να είμαστε καθηλωμένοι σ΄ αυτόν τον πολιτικό αγώνα, άρρωστοι από τις καρβουνιασμένες σκοτεινές νύχτες με τα αεροπλάνα να κάνουν κύκλους πάνω από τα σπίτια μας, άρρωστοι από το να πυροβολούνται αθώοι γεωργοί στη νεκρή ζώνη επειδή φροντίζουν τη γη τους, άρρωστοι από μουσάτους τύπους, που τριγυρνούν με τα όπλα τους, κάνουν κατάχρηση της δύναμής τους και ρίχνουν στη φυλακή νέους ανθρώπους που διαδηλώνουν γι΄ αυτό που πιστεύουν, άρρωστοι από το τείχος της ντροπής, που μας χωρίζει από το υπόλοιπο της χώρας μας και μας κρατάει φυλακισμένους σ΄ ένα κομμάτι γης στο μέγεθος ενός γραμματόσημου, άρρωστοι από το να θεωρούμαστε τρομοκράτες, γεννημένοι φανατικοί με εκρηκτικό υλικό στις τσέπες μας και με σκοτεινό βλέμμα, άρρωστοι από την αδιαφορία, που έρχεται από τη διεθνή κοινότητα, από τους επονομαζόμενους ειδικούς, ειδικούς στο να συζητούν για τις ανησυχίες τους και να σχεδιάζουν ψηφίσματα αλλά δειλοί στο να εφαρμόζουν τις συμφωνίες τους, είμαστε άρρωστοι και κουρασμένοι να περνάμε μία ζωή μέσα στα σκατά, να είμαστε πιασμένοι σε μια φυλακή από το Ισραήλ, να μας ξυλοδέρνει η Χαμάς και να μας αγνοεί ο υπόλοιπος κόσμος.

Μία επανάσταση αναπτύσσεται μέσα μας, μία απέραντη δυσαρέσκεια και απογοήτευση, που θα μας καταστρέψει, εκτός κι΄ αν βρούμε έναν δρόμο, να διοχετεύσουμε αυτήν την ενέργεια σε κάτι που θα προκαλέσει το κατεστημένο και που θα μπορέσει να μας δώσει κάποιο είδος ελπίδας.

Η τελευταία σταγόνα που τρόμαξε τις καρδιές μας με απογοήτευση και απελπισία ήρθε στις 30 Νοεμβρίου, όταν λειτουργοί από τη Χαμάς ήρθαν στο φόρουμ των νέων Sharek, μία κορυφαία οργάνωση για τη νεολαία (www.sharek.ps), με τα όπλα τους, με τα ψέμματά τους και με την επιθετικότητά τους, πέταξαν όλους έξω, συνέλαβαν κάποιους και απαγόρευσαν τη λειτουργία της Sharek. Μερικές μέρες αργότερα, διαδηλωτές υπέστησαν ξυλοδαρμό μπροστά από το κτίριο του Sharek και μερικοί πιάστηκαν αιχμάλωτοι.

Ζούμε πραγματικά έναν εφιάλτη μέσα σ΄ έναν εφιάλτη. Είναι δύσκολο να βρούμε λόγια για να εκφράσουμε την πίεση κάτω από την οποία βρισκόμαστε. Μόλις που επιβιώσαμε τη λειτουργία Cast Lead, όταν το Ισραήλ πάρα πολύ αποτελεσματικά βομβάρδισε τα σκατά από εμάς, κατέστρεψε χιλιάδες σπίτια και μερικές ακόμα ζωές και όνειρα. Δεν έπιασαν τη Χαμάς όπως ήταν ο σκοπός τους, όμως σίγουρα μας τρομοκράτησαν μια για πάντα και άφησαν σε όλους μετατραυματικά στρες συμπτώματα, από τα οποία κανείς δε μπορούσε να ξεφύγει

Είμαστε νέοι με βαριές καρδιές. Κουβαλάμε μέσα μας ένα τόσο απέραντο βάρος, που μας είναι δύσκολο να χαρούμε ένα ηλιοβασίλεμα Πως μπορεί να χαρεί κανείς όταν μαύρα σύννεφα βάφουν τον ορίζοντα και κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια ζοφερές μνήμες τρέχουν πίσω τους; Γελάμε για να κρύψουμε τον πόνο. Γελάμε για να ξεχάσουμε τον πόλεμο. Ελπίζουμε, για να μην αυτοκτονήσουμε επιτόπου.

Στη διάρκεια του πολέμου αλάνθαστα νιώσαμε ότι το Ισραήλ θέλει να μας σβήσει από το πρόσωπο της γης. Τα τελευταία χρόνια η Χαμάς έκανε ό,τι μπορούσε για να ελέγξει τις σκέψεις, τη συμπεριφορά και τις λαχτάρες μας. Είμαστε μία γενιά νέων ανθρώπων που έχει συνηθίσει να βλέπει βόμβες, να αντέχει αυτό που φαίνεται αδύνατο: να ζει μια κανονική και υγιή ζωή και μόλις που είναι ελάχιστα ανεκτή από μία μαζική οργάνωση που έχει εξαπλωθεί στην κοινωνία μας σαν ένα κακό καρκίνωμα, που προκαλεί το χάος και που σκοτώνει αποτελεσματικά όλα τα ζωντανά κύτταρα, όλες τις σκέψεις και τα όνειρα και που παραλύει τους ανθρώπους με τη βασιλεία του τρόμου. Για να μην αναφέρουμε τη φυλακή στην οποία ζούμε, μια φυλακή που διατηρείται ορθά από μία λεγόμενη δημοκρατική χώρα.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται κατά το σκληρότερο τρόπο και κανείς δε φαίνεται να ανησυχεί γι΄ αυτό. Φοβόμαστε. Εδώ στη Γάζα φοβόμαστε ότι θα μπούμε στη φυλακή, θα ανακριθούμε, θα ξυλοδαρθούμε, θα βασανιστούμε, θα βομβαρδιστούμε, θα οδηγηθούμε στο θάνατο. Φοβόμαστε να ζήσουμε γιατί κάθε ξεχωριστό βήμα που κάνουμε, πρέπει να είναι καλά μελετημένο. Παντού υπάρχουν περιορισμοί. Δε μπορούμε να κινηθούμε, όπως θέλουμε γιατί η κατοχή τόσο τρομερά κατέχει τους εγκεφάλους και τις καρδιές μας, που πονάει, κι΄ αυτό οδηγεί στο να θέλουμε να χύσουμε ατέλειωτα δάκρυα απογοήτευσης και θυμού.

Δε θέλουμε να μισήσουμε. Δε θέλουμε να νιώσουμε όλα αυτά τα αισθήματα, δε θέλουμε πια να είμαστε θύματα. ΑΡΚΕΤΑ! Αρκετός πόνος, αρκετά δάκρυα, δυστυχία, αρκετός έλεγχος, περιορισμοί, άδικες δικαιολογίες, τρομοκρατία, βασανιστήρια, υπεκφυγές, βομβαρδισμοί, ξάγρυπνες νύχτες, νεκροί πολίτες, μαύρες αναμνήσεις, μαύρο μέλλον, παρόν με πόνους στην καρδιά, ταραγμένη πολιτική κατάσταση, φανατικοί πολιτικοί, θρησκευτικές ανοησίες, αρκετές συλλήψεις! ΛΕΜΕ ΣΤΟΠ! Αυτό δεν είναι το μέλλον που θέλουμε!

Θέλουμε τρία πράγματα. Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι. Θέλουμε να είμαστε σε κατάσταση να ζούμε μια κανονική ζωή. Θέλουμε ειρήνη. Θέλουμε πολλά; Είμαστε ένα κίνημα ειρήνης που αποτελείται από νέους ανθρώπους στη Γάζα και υποστηρικτές σε άλλα μέρη και που δεν θα ησυχάσει μέχρι που ο καθένας σ΄ αυτόν τον κόσμο μάθει την αλήθεια για τη Γάζα. Και μάλιστα έτσι που να μη γίνει πια αποδεκτή καμιά σιωπηρή συγκατάθεση ή δυνατή αδιαφορία.

Αυτό είναι το μανιφέστο για αλλαγή από τους νέους της Γάζας!

Θα αρχίσουμε με το να καταστρέψουμε την κατοχή γύρω από τον εαυτό μας, θα βγούμε απ΄ αυτή τη διανοητική φυλακή και θα ξανακερδίσουμε την αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμησή μας. Θα σηκώσουμε τα κεφάλια μας ψηλά, ακόμα και αν συναντήσουμε αντίσταση. Θα δουλεύουμε μέρα και νύχτα για να αλλάξουμε αυτές τις ελεεινές καταστάσεις, στις οποίες ζούμε. Εκεί που συναντάμε τείχη, θα χτίσουμε όνειρα

Ελπίζουμε μόνο, ότι εσύ-ναι, εσύ, αυτός ή αυτή που τώρα αμέσως διαβάζετε αυτή τη δήλωση! μπορείς να μας υποστηρίξεις. Για να βρεις πως, γράψε κάτι στο facebook ή επικοινώνησε απευθείας: freegazayouth@hotmail.com

Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι,

Θέλουμε να ζήσουμε,

Θέλουμε ειρήνη.

Γάζα, 26-12-2010,

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ!

(FREE GAZA YOUTH!)

GAZA‘S YOUTH MANIFESTO FOR CHANGE!

Fuck Hamas. Fuck Israel. Fuck Fatah. Fuck UN. Fuck UNWRA. Fuck USA!

We, the youth in Gaza, are so fed up with Israel, Hamas, the occupation, the violations of human rights and the indifference of the international community! We want to scream and break this wall of silence, injustice and indifference like the Israeli F16’s breaking the wall of sound; scream with all the power in our souls in order to release this immense frustration that consumes us because of this fucking situation we live in; we are like lice between two nails living a nightmare inside a nightmare, no room for hope, no space for freedom.

We are sick of being caught in this political struggle; sick of coal dark nights with airplanes circling above our homes; sick of innocent farmers getting shot in the buffer zone because they are taking care of their lands; sick of bearded guys walking around with their guns abusing their power, beating up or incarcerating young people demonstrating for what they believe in; sick of the wall of shame that separates us from the rest of our country and keeps us imprisoned in a stamp-sized piece of land; sick of being portrayed as terrorists, homemade fanatics with explosives in our pockets and evil in our eyes; sick of the indifference we meet from the international community, the so-called experts in expressing concerns and drafting resolutions but cowards in enforcing anything they agree on; we are sick and tired of living a shitty life, being kept in jail by Israel, beaten up by Hamas and completely ignored by the rest of the world.

There is a revolution growing inside of us, an immense dissatisfaction and frustration that will destroy us unless we find a way of canalizing this energy into something that can challenge the status quo and give us some kind of hope. The final drop that made our hearts tremble with frustration and hopelessness happened 30th November, when Hamas’ officers came to Sharek Youth Forum, a leading youth organization (www.sharek.ps ) with their guns, lies and aggressiveness, throwing everybody outside, incarcerating some and prohibiting Sharek from working. A few days later, demonstrators in front of Sharek were beaten and some incarcerated. We are really living a nightmare inside a nightmare. It is difficult to find words for the pressure we are under. We barely survived the Operation Cast Lead, where Israel very effectively bombed the shit out of us, destroying thousands of homes and even more lives and dreams. They did not get rid of Hamas, as they intended, but they sure scared us forever and distributed post traumatic stress syndrome to everybody, as there was nowhere to run.

We are youth with heavy hearts. We carry in ourselves a heaviness so immense that it makes it difficult to us to enjoy the sunset. How to enjoy it when dark clouds paint the horizon and bleak memories run past our eyes every time we close them? We smile in order to hide the pain. We laugh in order to forget the war. We hope in order not to commit suicide here and now. During the war we got the unmistakable feeling that Israel wanted to erase us from the face of the earth. During the last years Hamas has been doing all they can to control our thoughts, behaviour and aspirations. We are a generation of young people used to face missiles, carrying what seems to be a impossible mission of living a normal and healthy life, and only barely tolerated by a massive organization that has spread in our society as a malicious cancer disease, causing mayhem and effectively killing all living cells, thoughts and dreams on its way as well as paralyzing people with its terror regime. Not to mention the prison we live in, a prison sustained by a so-called democratic country.

History is repeating itself in its most cruel way and nobody seems to care. We are scared. Here in Gaza we are scared of being incarcerated, interrogated, hit, tortured, bombed, killed. We are afraid of living, because every single step we take has to be considered and well-thought, there are limitations everywhere, we cannot move as we want, say what we want, do what we want, sometimes we even cant think what we want because the occupation has occupied our brains and hearts so terrible that it hurts and it makes us want to shed endless tears of frustration and rage!

We do not want to hate, we do not want to feel all of this feelings, we do not want to be victims anymore. ENOUGH! Enough pain, enough tears, enough suffering, enough control, limitations, unjust justifications, terror, torture, excuses, bombings, sleepless nights, dead civilians, black memories, bleak future, heart aching present, disturbed politics, fanatic politicians, religious bullshit, enough incarceration! WE SAY STOP! This is not the future we want!

We want three things. We want to be free. We want to be able to live a normal life. We want peace. Is that too much to ask? We are a peace movement consistent of young people in Gaza and supporters elsewhere that will not rest until the truth about Gaza is known by everybody in this whole world and in such a degree that no more silent consent or loud indifference will be accepted.

This is the Gazan youth’s manifesto for change!

We will start by destroying the occupation that surrounds ourselves, we will break free from this mental incarceration and regain our dignity and self respect. We will carry our heads high even though we will face resistance. We will work day and night in order to change these miserable conditions we are living under. We will build dreams where we meet walls.

We only hope that you – yes, you reading this statement right now! – can support us. In order to find out how, please write on our wall or contact us directly: freegazayouth@hotmail.com

We want to be free, we want to live, we want peace.

GAZA, 26.12.2010

FREE GAZA YOUTH!

Ο Σοφός “Λαός” βγήκε εκτός συστήματος

Η «δημοκρατία», σαν συστατικό μέρος των καθεστώτων εκμετάλλευσης Ανθρώπου από άνθρωπο, αποκαλύφθηκε στον Σοφό “Λαό”(1) σαν καθεστώς «κρατίας» όχι για το Δήμο (λαό) αλλά για την χουντική ομάδα της καπιταλιστικής διοίκησης. Έτσι οι Σκεπτόμενοι Πολίτες είτε οι Συλλογικότητές τους, σε αντίθεση με την μάζα, έδειξαν στη παγκόσμια χούντα ότι έχουν αντίληψη της χουντοποίησης της κατ’ επίφασης μέχρι σήμερα «τοπικής αυτοδιοίκησης» και γενικότερα της κεντρικής διοίκησης.

H αποχή, όπως εκφράστηκε σε αυτές τις εκλογές, έδειξε ότι ο συμμετέχον «λαός» είναι μειοψηφία. Αυτό φάνηκε ακόμα πιό καθαρά στις δεύτερες επαναληπτικές εκλογές. Γι αυτό ο Παπανδρέου και οι αρχηγοί των παραδοσιακών αριστερών κομμάτων ζήτησαν από το «λαό» συμμετοχή! Η πουλημένη στην παγκοσμιοποίηση σοσιαλδημοκρατία(2), χέρι με χέρι με Παπαρήγα – Τσίπρα απλά και ξεκάθαρα απαίτησαν από τους Σκεπτόμενους Πολίτες και τις Συλλογικότητες συμμετοχή στις διαδικασίες του καπιταλιστικού συστήματος της παγκοσμιοποίησης. Η δε Παπαρήγα δήλωσε με περίσσια έπαρση ότι τα μέλη του ΚΚΕ και οι ψηφοφόροι τους συμμετείχαν, αλλά ψήφισαν λευκό ή άκυρο. Πίσω από το λευκό και άκυρο κρύβουν την μεγάλη τους απατηλή εντολή για συμμετοχή στον παγκοσμιοποιημένο «Καλλικράτη» και στην ουσιαστική κατάργηση των Κοινοτήτων. Κρύβουν την συμμετοχή τους στην παγκοσμιοποίηση και στο σύστημά της.

Οι Κοινότητες ήταν η μοναδική επιβεβαίωση της αστικής δημοκρατίας, έτσι όπως την γνωρίσαμε τον 19^ο και 20^ο αιώνα. Στις Κοινότητες οι πολίτες γνωρίζονταν μεταξύ τους. Ο Κοινοτάρχης και το Κοινοτικό Συμβούλιο καθημερινά ερχόντουσαν σε επαφή με τους ντόπιους πολίτες, αφουγκραζόντουσαν τους πόθους και προβληματισμούς τους, συμπαραστεκόντουσαν στα προβλήματά τους. Εκεί, που ο παγκοσμιοποιημένος «Καλλικράτης» κατήργησε τις Κοινότητες, οι πολίτες αντέδρασαν, μέχρι αποχής. Δεν είναι τυχαίο, που οργανισμός της κατ΄ επίφαση «τοπικής αυτοδιοίκησης» ο οποίος δεν χρεώθηκε οικονομικά, ήταν Κοινότητα! Η ορεινή Κοινότητα της Ανάβρας Μαγνησίας αύξησε τον πληθυσμό της κατά 50% σε πλήρη αντίθεση με τις διαδικασίες αποπληθυσμού των ορεινών χωριών και της αστυφιλίας!

Σήμερα οι Σκεπτόμενοι Πολίτες απαιτούν να γνωρίζουν ποιόν θα ψηφίσουν. Απαιτούν να απολογείται ο εκπρόσωπός τους μπροστά τους, να τον ελέγχουν για τις πράξεις του. Γι αυτό δεν συμμετέχουν. Δεν θέλουν να παραμείνουν μάζα. Οι εκπρόσωποι της μάζας στην παγκοσμιοποίηση κοροϊδεύουν τους πολίτες, που τους ψήφισαν. Άλλα λένε και υπόσχονται προεκλογικά και άλλα κάνουν μετά. Οι πελατειακές σχέσεις τους με την μάζα και τις εταιρείες δεν είναι αποδεκτές από τους Σκεπτόμενους Πολίτες και τις Συλλογικότητές τους!

Μερικοί Σκεπτόμενοι Πολίτες, που συμμετείχαν στις εκλογές, ανέπτυξαν θεωρίες περί χαμένης ψήφου, ισχυριζόμενοι ότι όλοι δεν είναι κακοί – υπάρχουν και καλοί – και είναι απαραίτητο ν’ ακούγεται η φωνή μας! Όλα αυτά ίσχυαν στην κλασική κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία. Τώρα έχουμε παγκόσμια χούντα με δήθεν δημοκρατικό προσωπείο. Κανενός η φωνή δεν ακούγεται πέραν του στενού του περιβάλλοντος. Τα μέσα μαζικής επιβολής (ΜΜΕ) σταματούν κάθε, έστω και δημοκρατική, φωνή. Επιβάλλουν το ποδόσφαιρο, τη «τζούλια», την «τσιτσιολίνα». Μην ξεχνάμε ότι η εμφάνιση της «τζούλιας» συνέπεσε με την ανακοίνωση περικοπής μισθών και συντάξεων, την ίδια μέρα! Αυτοί έχουν τον τρόπο τους, εμείς …

Τί να Κάνουμε;

Ακόμη κι ένα σκυλί να πατήσεις, αυτό ουρλιάζει. Πολύ περισσότερο ο Άνθρωπος.

Κατ’ αρχήν είναι η φωνή!

Οι Σκεπτόμενοι Πολίτες και οι Συλλογικότητές τους, φωνάζουν όταν αδικούνται και καταπιέζονται. Φωνάζουν και διεκδικούν το δίκιο τους. Αρνούνται την συμμετοχή στο παγκόσμιο χουντικό καπιταλιστικό σύστημα.

Μελετούν, ενδιαφέρονται για την αλήθεια, την ανακαλύπτουν και την υποστηρίζουν με αγώνες και θυσίες!

Συμπαραστέκονται σε όλους τους αδικημένους και κατατρεγμένους από το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

«Ο θάνατος του καπιταλισμού δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας μαχαιριάς στην καρδιά, θα προκύψει από ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας. Αυτά τα τσιμπήματα είμαστε εμείς…» (3)

Ας δημιουργήσουμε συνειδητά τις ομάδες αντίστασης και μη συμμόρφωσης στην παγκοσμιοποίηση. Ομάδες επιβίωσης και Ζωής! Τις Συλλογικότητες «ΟΙΚΟ-Συνέργιες», που μέσα στον καπιταλισμό έχουν δημιουργηθεί οι φύτρες τους. Τα λεγόμενα συνεργεία στην παραγωγή ή όπως διεθνώς το λένε: team work (εργασιακές ομάδες).

Αυτές οι Συλλογικότητες της ομαδικής εργασίας συνειδητά θα ολοκληρωθούν και με την κοινή (κοινοτική) διαβίωση των μελών τους(4) μετουσιωμένες σε «ΟΙΚΟ-Συνέργιες», τα πρώτα κύτταρα της Νέας Κοινωνίας, του Κομμουνισμού, όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση Ανθρώπου από άνθρωπο και η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων!

Νοέμβρης 2010

Η Κοινότητα ΘΟΥΡΙΟΣ

---

1. Οι Σκεπτόμενοι Πολίτες και οι Συλλογικότητες, που τους εκφράζουν

2. Αριστερή με την ΔΗΑΡ, κεντρώα είτε δεξιά με Παπατζή, Ντόρα κλπ

3. Του John Holloway: http://periodikoalana.blogspot.com/2007/02/blog-post_26.html

4. Και αντίστροφα, η κοινή διαβίωση ανθρώπων μπορεί να μετουσιωθεί και σε συλλογική ομαδική εργασία.

Μη Συμμόρφωση! Μη Συμμετοχή!

Τι θα πουν για την επόμενη Κυριακή οι ηγεσίες των κομμάτων της παραδοσιακής αριστεράς;

Το τοπίο με την παραδοσιακή αριστερά ξεκαθαρίζει μέρα με την μέρα.

Οι διοικητές των σοσιαλδημοκρατών πήγαν με την παγκοσμιοποίηση. Οι οπαδοί του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού (σοσιαλισμού) με ή χωρίς «ανθρώπινο πρόσωπο» τους κατηγόρησαν και με το δίκιο τους, για οπορτουνισμό, δηλαδή ότι οι ηγεσίες ή αλλιώς διοικητές κοιτούν μόνο το προσωπικό τους συμφέρον, δηλαδή να πάρουν μια θεσούλα, ένα κοκαλάκι από την παγκοσμιοποίηση ξεπουλώντας «ανθρώπινα πρόσωπα» ακόμα και την ίδια τους τη μάνα.

Οι διοικητές των σοσιαλδημοκρατών και οι προσκολλημένοι σ αυτούς «οικολόγοι» ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσαν (…) «Όλα τα κόμματα και οι φορείς του τόπου πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας»! Δεν μας λένε ποιάς τρομοκρατίας (εννοώντας βέβαια τους 2-3 αντιεξουσιαστές), γιατί κουτόχορτο δεν τρώμε. Μπουμ έκαναν μόνο οι εκρήξεις των μονάδων απενεργοποίησης, γιατί οι φάκελοι περιείχαν μικρή ποσότητα πυρίτιδας, που το μόνο που έκανε είναι ν’ ανάψει φωτιά και να καεί ο φάκελος, όπως έγινε στην πρεσβεία της Ελβετίας, πριν προλάβουν να τους ενημερώσουν. Ρωτήστε τους διοικητές της βαρύγδουπης «Δημοκρατικής Αριστεράς» πέστε τους αν ξέρουν κανένα τρομοκράτη, που θα έκανε «μπουουου» για να τρομοκρατήσει; Θα έστελνε βόμβα, απλά για να καεί ο φάκελος; Οι ηγεσίες – διοικητές των δήθεν οικολογικών και αριστερών κομμάτων δώσανε αριστερό και οικολογικό δεκανίκι στο καταδικασμένο ΠΑΣΟΚ και στην παγκοσμιοποίηση. Προσπαθούν να γίνουν ανάχωμα στον απεγκλωβισμό – διαφυγή των σκεπτόμενων εργαζομένων από την παγκοσμιοποίηση.

Μπουμ ηκούσθη στον αέρα … και οι μικροαστοί πήγαν πέρα

Οι “επαναστατικές” σοσιαλιστικές διοικήσεις των παραδοσιακών αριστερών κομμάτων δεν έφαγαν βέβαια το τυράκι της «τρομοκρατίας» των αντιεξουσιαστών αλλά κατήγγειλαν εκατέρωθεν. Λες και οι νεολαίοι έχουν την ίδια ευθύνη τρομοκράτησης του πληθυσμού (ή λαού, όπως τους αρέσει να τον λένε) με την παγκοσμιοποίηση, που είναι ο κύριος και βασικός τρομοκράτης, σαδιστής και δολοφόνος του «λαού»!

Τι λέει η απόφαση των διοικητών του ΚΚΕ για τις εκλογές; «Οι εργαζόμενοι έχουν την ευκαιρία να μετατρέψουν αυτήν την εκλογική μάχη σε εφαλτήριο αντεπίθεσης. Να αποδείξουν ότι δεν είναι διατεθειμένοι, για μια ακόμη φορά, να δείξουν εμπιστοσύνη ή να πιστέψουν στα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που ψήφισαν το 2009. Ότι δεν εμπιστεύονται την τύχη τους, το αύριο των παιδιών τους, στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) – Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).»(2) Δηλαδή οι εργαζόμενοι (ευτυχώς εδώ δεν λέει λαός) μέσα από τις πελατειακές κομματικές σχέσεις έχουν την ευκαιρία να αντεπιτεθούν ενάντια στη τρόικα. Ωραία λόγια, που κανείς δεν πιστεύει βέβαια. Γιατί η λογική της αντεπίθεσης μέσα από διαδικασίες του ίδιου του συστήματος, είναι εξ αρχής αποτυχημένη. Εδώ δεν μιλάμε για επαναστατική κατάσταση, όπου συμμετέχουμε για να πάρουμε την εξουσία. Μιλάμε για συμμετοχή στις πελατειακές σχέσεις πολιτικών της παγκοσμιοποίησης και ζητάμε ένα κοκαλάκι, να βγάλουμε κι εμείς έναν εκπρόσωπο βρε παιδιά! Αυτό βέβαια θα φανεί ξεκάθαρα με τις εντολές των διοικητών για την επόμενη Κυριακή.

Επειδή θεωρώ ότι όλα τα ζητήματα έχουν και θετικές και αρνητικές συνιστώσες, η εκλογή ενός εκπροσώπου στο τοπικό συμβούλιο παίζει κάποιο ρόλο, που απαξιώνεται συνέχεια από την εξουσία. Ο ρόλος αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον ρόλο του διοικητή – Δημάρχου και πολύ περισσότερο με το κίνημα. Να θυμηθούμε μόνο τι έγινε με τους ελεύθερους χώρους στην Αθήνα, που οι αποφάσεις Κακλαμάνη παρεμποδίστηκαν καθοριστικά στις περισσότερες περιπτώσεις από τα τοπικά κινήματα και όχι από τους συντρόφους των αριστερών κομμάτων, οι οποίοι έδωσαν βέβαια αγώνα υπέρ των κινημάτων.

Η συμμετοχή της αριστεράς στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια τους δίνει κύρος, σαν τον μαϊντανό στην νοστιμιά του φαγητού και θολώνει την αποφασιστικότητα των οπαδών και κυρίως των μελών των κομμάτων απέναντι στην μη συμμόρφωση στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.

Ο σημερινός όμως αγώνας είναι κατά κύριο λόγο αγώνας μη συμμόρφωσης στις προσταγές της χουντικής παγκοσμιοποίησης. Αυτό «διαφεύγει» από τους διοικητές ΚΚΕ – ΣΥΝ. Μπρος στο κοκαλάκι της εξουσίας ξεχνούν το βασικό, την ΜΗ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης(3). Κάνουν γαργάρα τις δηλώσεις Σαμαρά, που καλεί τις μάζες σε συμμετοχή. Η παγκοσμιοποίηση, σε αυτή την φάση, θέλει τις μάζες συμμέτοχες. Αυτός είναι κι εκβιασμός του ΓΑΠ(4), που καλεί τις μάζες να επιλέξουν ψήφο (δηλαδή συμμετοχή) ή ξανά εκλογές! Κυρίως είναι εκβιασμός προς τις αριστερές μάζες, που σκέφτονται, δηλαδή διαλογίζονται και τους λέει: “Αν δεν πάρετε μέρος στις εκλογές και δεν με υποστηρίξετε, τότε θα κάνω βουλευτικές εκλογές. Έτσι οι φοβισμένες μάζες των μικροαστών και του λούμπεν προλεταριάτου θα μου δώσουν εντολή για να επιβάλω την χούντα της παγκοσμιοποίησης.” Αυτό φοβούνται οι διοικητές του ΚΚΕ-ΣΥΝ και τον κατηγορούν για εκβιασμό. Άλλωστε σε δημοκρατική χώρα δεν αποτελεί εκβιασμό η προσφυγή στις κάλπες. Όμως όλοι οι διοικητές ξέρουν ότι οι μάζες καθοδηγούνται να κάνουν αυτό, που θέλουν οι διοικητές και κυρίως αυτοί, που ελέγχουν τα μέσα μαζικής επιβολής (ΜΜΕ).

Περισσότερο φοβάται η παγκοσμιοποίηση τις τάσεις που αναπτύσσονται σε ΚΚΕ-ΣΥΝ για την μη συμμόρφωση, παρά την εκλογή πολλών αριστερών στα συμβούλια. Τους αγωνιστές στα συμβούλια τους έχει ήδη αδρανοποιήσει με την νομοθεσία και τους μηχανισμούς του καπιταλισμού.

Γι αυτό σύντροφοι:

Μη συμμόρφωση στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.

Μη συμμετοχή στις εκλογές

Υπάρχει λύση

Είναι η συνειδητή δημιουργία ομάδων αντίστασης και μη συμμόρφωσης στην παγκοσμιοποίηση. Οι «ΟΙΚΟ-Συνέργειες»(5)

Νίκος Ρουμελιώτης

Φιμώνουν το διαδίκτυο

Κάθε φορά πιάνονται από ένα υπαρκτό πρόβλημα της ελευθερίας έκφρασης και ενημέρωσης, που σε τελική ανάλυση το πρόβλημα είναι δημιούργημα του καπιταλισμού της παγκοσμιοποίησης και στοχεύουν στην φίμωση του διαδικτύου (internet)([1]). Δεν τους ενδιαφέρει αν το πρόβλημα θα λυθεί, αλλά τους ενδιαφέρει να σταματήσουν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και πληροφοριών, όπως κάνουν τα ΜΜΕ. Στην συνέχεια δε, να παρακολουθούν συλλέγοντας στοιχεία και να χρεώνουν την διακίνηση πληροφοριών κερδοσκοπώντας.([2])

Το πρόβλημα υπαρκτό και πολύ παλιό. Η παρενόχληση ενός ανθρώπου από συνάνθρωπό του είτε από κλίκα. Ενσωματωμένη και η σεξουαλική παρενόχληση, που ολοένα και περισσότερο αυξάνεται μέσα στις παγκόσμιες εταιρίες.

Παλιά το λέγαμε κουτσομπολιό. Με την ουσιαστική κατάργηση όμως των κοινωνικών ομάδων (κοινοτήτων, γειτονιάς κλπ) στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, το κουτσομπολιό αντικαταστάθηκε με την «παρενόχληση». Η διαφορά έγκειται στην ευρύτητα του προβλήματος. Ενώ το κουτσομπολιό είναι πρόβλημα μιας συγκεκριμένης πεπερασμένης ομάδας η «παρενόχληση» είναι πολύ ευρύτερο πρόβλημα, μιάς ολόκληρης κοινωνίας. Στο κουτσομπολιό μπορείς να υποπτευτείς την πηγή, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, επιφέρει διορθωτικές κινήσεις μέσα στην ομάδα. Στην σημερινή «παρενόχληση» συνήθως η πηγή παραμένει άγνωστη και σχεδόν κανείς δεν βοηθάει στην διόρθωση της κατάστασης. Επιπλέον η παρενόχληση έχει πολύ ισχυρά κίνητρα, οικονομικά, σεξουαλικά, σταδιοδρομίας και έτσι πραγματικά ο αποδέκτης βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, ώστε να τον ονομάζουμε θύμα.

Το διαδίκτυο βοηθάει πολύ στην διάδοση των πληροφοριών, είναι μέσο επικοινωνίας για όλους τους ανθρώπους και αξιοποιείται δεόντως από κάθε φοιτητή, σπουδαστή για την ενημέρωσή του. Είναι ένα πολύ βασικό μέσο για την διάδοση των πληροφοριών, επιστημονικών, πολιτικών, κοινωνικών κλπ. Αυτή την ελευθερία εκμεταλλεύονται και οι συκοφάντες,  οι «παρενοχλούντες» και οι λοιποί «κακοί». Αυτή είναι η δυσκολία στο διαδίκτυο και παράλληλα η πρόκληση: Να βρείς την αλήθεια, την πραγματική γνώση!

Το διαδίκτυο σήμερα είναι «ελεύθερο»([3]) και ο κάθε πολίτης μπορεί να το αξιοποιήσει. Αυτό σημαίνει ότι η αλήθεια και η γνώση είναι ελεύθερες και μπορούν να γίνουν «όπλα» στα μυαλά των ανθρώπων. Έλα, που αυτό είναι, που δεν θέλει με τίποτα η παγκοσμιοποίηση! Γιατί θέλει να μην διακινούνται ελεύθερα οι ιδέες, οι απόψεις και τα «θούρια» των αντιπάλων της. Επίσης δεν θέλει την ελεύθερη διακίνηση της γνώσης χωρίς κόστος.

Θέλει να πληρώνουν όλοι για την γνώση, την πληροφορία και την μεταφορά της εμπειρίας ελεγχόμενα. Θέλει δηλαδή όλο το διαδίκτυο σε πλήρη έλεγχο και να πληρώνουν αυτοί, που ενδιαφέρονται για τις πληροφορίες. Οι δε πληροφορίες, που θα δίνει το διαδίκτυο, να είναι σε πλήρη λογοκρισία από την παγκοσμιοποίηση και να δίδονται μόνον οι πληροφορίες, που έχουν την έγκρισή της. Άρα θα προχωρήσει σε ελεγχόμενες ιστοσελίδες,  πιστοποιημένες από αυτή. Θα προχωρήσει σε έλεγχο της αλληλογραφίας βελτιώνοντας τα σημερινά απαγορευτικά προγράμματα της διακίνησης των λεγόμενων «σκουπιδιών» (anti-spam), ειδικευμένα στην αντι-πληροφόρηση και την παρακολούθηση.

Ήδη οι μεγάλες παγκόσμιες εταιρίες έχουν βάλει ισχυρά συστήματα ενάντια στην ελεύθερη διακίνηση των πληροφοριών στους υπαλλήλους τους και χρησιμοποιούν εκτός των προγραμμάτων (software) και μηχανήματα (hardware) ειδικευμένα στην αντί-πληροφόρηση και την παρακολούθηση ([4]). Καταγράφουν τα πάντα και απαγορεύουν την διακίνηση «αγνώστων» πληροφοριών στο σύστημα.

Τα τελευταία νέα λένε ότι η βρετανική κυβέρνηση ετοιμάζει νέο νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση της «ψηφιακής παρενόχλησης»([5]).

Ισχυρίζονται: «Ξέρουμε ότι στο παρελθόν θα έπρεπε να είχαμε ενεργήσει πιο αποτελεσματικά. Θέλουμε αυτοί που γίνονται στόχοι να ξέρουν ότι έχουμε ακούσει προσεκτικά τους προβληματισμούς των θυμάτων και ομάδων υποστήριξης, και αναγνωρίζουμε πόσο σημαντική και ανησυχητική μπορεί να είναι αυτού του είδους η συμπεριφορά» είπε ο Αφζάλ, αναφέροντας ως παράδειγμα μία υπόθεση στην οποία μία γυναίκα παρενοχλούνταν από κάποιον που παρίστανε τον κατ’ εξακολούθησιν δολοφόνο Χάρολντ Σίπμαν: ο άνδρας αυτός ισχυρίστηκε σε φόρουμ ότι ο σύζυγός της ήταν παιδόφιλος (προκαλώντας του δύο καρδιακά επεισόδια), ενώ σε κάποια περίπτωση έστειλε ανώνυμα στο σπίτι της 40 πίτσες.»(⁵)

Τί εννοούν όμως ψηφιακή παρενόχληση;

«Ως τρόποι ψηφιακής παρενόχλησης ορίζονται η επικοινωνία με το θύμα μέσω email, η σπίλωση της υπόληψης του θύματος online, η κλοπή ταυτότητας, η χρήση του Ίντερνετ για παρακολούθηση του θύματος, και η παρακίνηση άλλων χρηστών να κάνουν τα ίδια στο θύμα.»([6])

Άρα λοιπόν έχουν πρώτο στόχο την ελεύθερη επικοινωνία μέσω email. Και σκεφτείτε θύμα μπορεί να ονομαστεί ο οποιοσδήποτε πολιτικός, η όποια εταιρία, ο όποιος οργανισμός!

Και δεν φτάνει αυτό, ποινικοποιούν και την παρακίνηση άλλων χρηστών! Σκεφτείτε ένα σωματείο ή ένας εργαζόμενος να στείλει την γνώμη του με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, προτείνοντας απεργία ενάντια σε μιά εταιρία – το υποτιθέμενο θύμα! Τότε όλοι θα πέσουν πάνω του και θα το στείλουν στον εισαγγελέα για «παρακίνηση άλλων χρηστών να κάνουν τα ίδια στο θύμα» (την εταιρία δηλαδή) !!!

Μήπως σας θυμίζει τίποτα;

Η χούντα των συνταγματαρχών έβγαλε τέτοιους νόμους. Απαγορευόταν όχι μόνο να πείς τη γνώμη σου, αλλά και να παρακινείς!([7])

Μη συμμόρφωση στα anti-spam προγράμματα

Η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και των πληροφοριών είναι αυτό που αναπτύσσει την δημοκρατία και την μόρφωση.

Σαν ενεργοί και σκεπτόμενοι πολίτες:

• Ας μην συμμορφωθούμε στις εντολές της παγκοσμιοποίησης για ενεργοποίηση αντι-πληροφορικών (anti-spam) προγραμμάτων. Ας χρησιμοποιούμε μόνο τα προγράμματα «ασπίδες» για το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και τον υπολογιστή μας (ενάντια στους ιούς, τους κλέφτες κλπ).

• Ας μάθουμε να κρυπτογραφούμε τα μηνύματά μας. Και να μην στέλνουμε πολύ προσωπικά μας στοιχεία ελεύθερα. Να σβήνουμε καθημερινά τα ίχνη μας.

• Ας μην ενεργοποιούμε τα αντι-πληροφορικά εργαλεία των μεγάλων παρόχων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Κι αν ισχύουν ας τα απενεργοποιούμε.

• Ας μην συνεργαζόμαστε με παρόχους, που δεν μας δίνουν την δυνατότητα απενεργοποίησης των αντι-πληροφορικών (anti-spam) επιλογών.

Η δικτατορία στο διαδίκτυο δεν θα περάσει!

Αθηνά Κλάρα

[1] Λέμε μόνο διαδικτύου, γιατί οι υπόλοιπες μάζες ενημερώνονται από τα ΜΜΕ, που είναι πλήρως ελεγχόμενα.

[2] Υπάρχουν πολλοί τρόποι να συλλέγουν στοιχεία. Ο πιο απλός η εγγραφή του χρήστη στους μεγάλους πάροχους, ιδιαίτερα στους λεγόμενους «κοινωνικής διάχυσης πληροφοριών» (πολύ ωραία φράση!). Εκεί μπαίνουν ακόμη και μικρά παιδιά ελεύθερα. Δίνουν όλα τα προσωπικά τους στοιχεία, τους φίλους τους και τους ευρύτερα γνωστούς τους. Όπως παραδέχτηκαν πρόσφατα εκπρόσωποι των μεγάλων παρόχων, τα στοιχεία αυτά διαχέονται στο διαδίκτυο! Κοινώς τα παίρνουν εταιρίες και τα αξιοποιούν. Είπαν μάλιστα ότι σε λίγα χρόνια οι νέοι άνθρωποι αναζητώντας εργασία, θα πρέπει να αλλάζουν το όνομά τους, γιατί στο διαδίκτυο θα υπάρχουν όλα τα προσωπικά τους στοιχεία διαθέσιμα στον εργοδότη τους! Αυτός ο τρόπος λέγεται «παγίδευση»

Ο νέος τρόπος που προωθείται είναι η συλλογή στοιχείων από παρακολούθηση, για όλους πια τους χρήστες του διαδικτύου! Αποφασίζω και διατάσω! Ότι διακινείται θα παρακολουθείτε και θα συλλέγονται στοιχεία, ακόμη και προσωπικού ενδιαφέροντος! Αυτός ο τρόπος πως λέγεται;

[3] Και βέβαια ευρέως παρακολουθούμενο από κάθε λογής κατακάθια της πολιτικής μας ζωής.

[4] Ακόμα και οι οργανισμοί (κόμματα, συνδικάτα κλπ), που ελέγχονται από την παραδοσιακή αριστερά (του ΚΜΚ), έχουν ενσωματώσει στα συστήματα τους αντί-πληροφοριακά εργαλεία και σταματούν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στα μέλη τους!

[5] http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathworld_1_24/09/2010_356706

[6] Τα τονισμένα είναι δικά μου. Τα λεγόμενα τα βρίσκετε στο (5)

[7] Ίσχυαν και την κατοχή, στο Δεύτερο αντάρτικο και σε όλες της δικτατορίες.

Κράτος και πολιτικό σύστημα στην υπηρεσία του πολίτη καπιταλισμού

Το αυτονόητοΗ εγκαθίδρυση της παγκοσμιοποίησης γίνεται πραγματικότητα

23-08-2010

Ορισμένοι αναλυτές σε διεθνή μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζουν την τιτάνια προσπάθεια που κάνουμε για να βγάλουμε μια για πάντα την Ελλάδα από την κρίση-εθνική της κυριαρχία, απλά ως ζήτημα ανταπόκρισης της χώρας προς εκμεταλλευόμενοι τις δανειακές υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η χώρα με την δική μας συμβολή. Αλλά κάνουν λάθος γιατί συνεχίζουμε να την υπερχρεώνουμε προς μιά οργανωμένη πτώχευση.

Οι αναλύσεις αυτές συνήθως υποτιμούν την σημασία της βασικότερης ίσως παραμέτρου της προσπάθειάς μας: τις βαθύτατες θεσμικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους, για την πλήρη κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, καλούμαστε και οφείλουμε να ανταποκριθούμε στις δανειακές μας υποχρεώσεις με αξιοπιστία και σοβαρότητα, ώστε να προστατεύσουμε την πατρίδα μαςσώσουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό από την λαίλαπα της διεθνούς κερδοσκοπίας. Όπως και απόπλήρη κατάρρευσή του.  Επιταχύνοντας την κατάρρευση κάθε θεσμού κοινωνικής προστασίας.

Μπορεί για κάποιους τεχνοκράτες και αναλυτές σημασία να έχει μόνο το δημοσιονομικό αποτέλεσμα, στη δική μας περίπτωση: να μειώσουμεαυξήσουμε το έλλειμμα, να αντιμετωπίσουμεμεγαλώσουμε το χρέος, και στην συνέχεια να ξεχρεώσουμε τα δανεικά ξεπουλώντας την Ελλάδα.

Για εμάς, όχι. Εμείς δεν αρκούμαστε σε αυτά. Εμείς γνωρίζουμε ότι κανένα θετικόαρνητικό αποτέλεσμα δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα χωρίς τολμηρές θεσμικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους και του πολιτικού συστήματος.

Αλλά οι «θεσμικές αλλαγές», είναι μια έννοια πολιτικά ουδέτερη, για να μην καταλάβουν οι «μάζες» τι θα γίνει. Πίσω από αυτές υποκρύπτεται μια πραγματική πολιτική μάχη, που διεξάγεται γύρω από αυτές και για αυτές, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Ποιον υπηρετούν οι πολιτικές και οι αλλαγές; Ποιος κερδίζει από αυτές; Ποιος θα αποφασίζει τελικά;

Θα αποφασίζουν οι λαοίοι μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες, είτε απευθείας οι ίδιοιίδιες, είτε μέσω των θεσμών που τους εκπροσωπούν γνήσια, ή τα κάθε λογής συμφέροντα, που τελικά, νέμονται προς όφελός τους την εξουσία;

Η ανθρωπότητα παγκόσμια άρχουσα τάξη σήμερα, η Ευρώπη σήμερα, εμείς σήμερα, έχουμε θεωρητικά τις δυνατότητες, τα εργαλεία, την τεχνολογία, την γνώση, τον οικονομικό πλούτο, να λύσουμε τα μικρά αλλά και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής.

• Μπορούμε να κάνουμεεπεκτείνουμε την φτώχεια, παρελθόν.

• Μπορούμε να μην αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την απειλή της κλιματικής αλλαγής.

• Μπορούμε να εξαλείψουμεδιαδώσουμε τον αναλφαβητισμό, ψηφιακό και συμβατικό.

• Μπορούμε να δημιουργήσουμε εργασία με ποιότητασυνθήκες σκλάβων για όλους.

• Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις πανδημίες με άλλες πανδημίες, μέσω των εμβολίων και των φαρμάκων.

• Μπορούμε να βρούμε λύσεις για τα τεράστια μεταναστευτικάτην επέκταση των τεράστιων μεταναστευτικώνπροσφυγικά ρεύματαπροσφυγικών ρευμάτων.

  και

Γιατί δεν το κάνουμε τότε;

Θεωρώ ότι με το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες δεν ζήσαμε μόνο την ανεξέλεγκτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς, αλλά και κάτι ακόμα χειρότεροκαλύτερο.

Είχαμε την τεράστια συγκέντρωση πλούτου, αλλά μαζί και την τεράστια συγκέντρωση εξουσίας μιντιακής, πολιτικής, εξοπλιστικής, πολιτιστικής σε χέρια λίγωντων μεγάλων παγκόσμιων εταιρειών.

Αυτή η εξέλιξη, όπως μας επισημαίνουν πολλοί διακεκριμένοι οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες (Krugman, Stiglitz, Sokoloff, Collier), είναι το αποτέλεσμα της διεύρυνσης της ανισότητας και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο.

Ανισότητα τεράστια.

Όταν μια πολυεθνική έχει τζίρο μεγαλύτερο από το ΑΕΠ ενός κράτους – καταλαβαίνει κανείς την εξουσία που μπορεί να ασκήσει. Όταν στις αγορές των παραγώγων (CDS) διακινούνται παράγωγα που φθάνουν το συνολικό ύψος των 592 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, κατανοεί κανείς την τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία που κατέχουν.

Η ευκολία των λόμπυ να σταματούν κάθε ουσιαστικό έλεγχο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η ευκολία μεγάλων πολυεθνικώνπαγκόσμιων εταιριών να διαφθείρουν θεσμούς, πολιτικούς, δικαστές, αστυνομίες, κυβερνήσεις, οδήγησε στην αδυναμία ή ακόμα και στην αιχμαλωσίακατάλυση των εθνικών μας δημοκρατικών θεσμών μπροστά στα μεγάλα και ισχυρά συμφέροντα.

Πώς να μην αισθάνεταιεξαγριώνεται ο πολίτης μας περιθωριοποιημένος, όταν η ίδια η πολιτεία φαίνεται και φέρεται ως αιχμάλωτη και το κράτος υπόδουλο;

Όταν μάλιστα το σύστημα τα τελευταία χρόνια τον έκανε εξαρτημένο από το πιστωτικό σύστημα – με καταναλωτικά και επαγγελματικά δάνεια – για βασικές του ανάγκες, υγείας, παιδείας και στέγης και όταν η συλλογική οργάνωση των πολιτών μας, η συλλογική έκφρασηδράση των πολιτών μας είχε συστηματικά περιοριστείκαθοδηγηθεί στο zapping των καναλιών, στην προσπάθεια εξασφάλισης ενός «πολιτικού μέσου» ή σγια την εξασφάλιση της ατομικής αγοραστικής δύναμης.

Το βασικό ερώτημα της εποχής μας είναι: ποιαΜε το θάνατο του εθνικού κράτος, πως θα είναι η ποιότητα της δημοκρατίας μας σήμερα.ενταχθούμε ομαλά στον παγκόσμιο καπιταλισμό ή παγκοσμιοποίηση;

Σήμερα, στην γειτονιά και στην πόλη μας, στην Πολιτεία μας, στην Ευρώπη και σε παγκόσμιο επίπεδο χρειάζεται να ξαναζωντανέψουμεθάψουμε τους υπάρχοντες θεσμούς δημοκρατίας αλλά και να διαμορφώσουμε, να δημιουργήσουμε και να αναδείξουμε τους νέους θεσμούς και τρόπους συμμετοχής του πολίτη.της παγκοσμιοποίησης, χωρίς καμία συμμετοχή του πολίτη. Η χώρα μας δίνει το παράδειγμα όπου όλες τις αποφάσεις τις παίρνουν το ΔΝΤ και η ΕΕ

Να  επαναφέρουμε την  Πολιτική.Να επιβάλλουμε την παγκόσμια δικτατορία των μεγάλων εταιριών. Που δεν είναι άλλο από το να επαναφέρουμεεντάξουμε τον πολίτη στο  επίκεντρο της  Πολιτικής μαςστην παγκοσμιοποίηση.

Δεν υπάρχει δίλλημαδίλημμα για μας μεταξύ αγοράςπαγκοσμιοποίησης και κράτους. Στόχος μας είναι να βάλουμε και την αγορά και το κράτος τον πολίτη στην υπηρεσία του πολίτητης παγκοσμιοποίησης.

Και ο λεγόμενος τρίτος δρόμος που προσπάθησε να συγκεράσει έναν παλαιότερο κρατισμό (υπαρκτό σοσιαλισμό) με την ανοιχτή αγορά, αγνόησε, τελικά, το βασικότερο: Τον ίδιο τονΤην παγκοσμιοποίηση του πολίτη και τους θεσμούς που του δίνουν δύναμη, όχι μόνο για τηντον απομόνωσαν καταργώντας κάθε προστασία του αλλά και για την δημιουργική του συμμετοχή.

Συνεπώς είναι ανάγκη να δούμε ριζοσπαστικές δημοκρατικές αλλαγές στα κράτηκαθοδηγούμενη πτώχευση και κατάλυση των εθνικών κρατών μας και στην οικονομίαπαγκοσμιοποίηση της οικονομίας μας.

Παράλληλα, αυτή η αναδιανομή εξουσίας που επιφέρουν αυτές οι δημοκρατικέςριζικές αλλαγές είναι απαραίτητο να συνδυαστεί με την αναδιανομή πλούτου. Η δίκαιη κατανομή του πλούτου και των υποχρεώσεωντον πλήρη έλεγχο των παραγόμενων αξιών, δηλαδή τον πλούτο. Ο πλούτος στους πλούσιους και οι υποχρεώσεις στο λαό είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση σε μια ευνομούμενη πολιτεία για την εξάλειψη της βαθιάς ανισότητας που μαστίζει σήμερα τις κοινωνίες μας.

Τι σημαίνουν οι παραπάνω παραδοχές σε διεθνές επίπεδο;

Οι προοδευτικές δυνάμεις αναζητούμε τολμηρές θεσμικές αλλαγές που θα οδηγήσουν σε διεθνείς θεσμούς με όσο το δυνατό πιο υψηλή δημοκρατική νομιμοποίηση της παγκοσμιοποίησης.

Θεσμοί οι οποίοι θα αποσκοπούν στην προστασία, την πρόοδο και την αλληλεγγύη όλων των χωρών και των κοινωνιών. Στην καταπολέμηση της οικονομικής και πολιτικής ανισότηταςπαγκόσμιων εταιρειών. Στην καταπολέμηση του οικονομικού και πολιτικού ελέγχου αυτών.

Θεσμοί που θα στηρίζουν τον πολίτητις παγκόσμιες εταιρείες, τα δικαιώματά τους, την πρωτοβουλία τουτους και την συλλογική του δημιουργία τους και θα εγγυώνται ότι και οι αγορές και το κράτοςπολίτες θα υπηρετούν το γενικό, το δημόσιοπαγκόσμιο συμφέρον.

Θεσμοί που θα συντελέσουν τα μέγιστα στη μεγάλη προσπάθεια όλων των προοδευτικών ανά τον κόσμο δυνάμεων να εξανθρωπισθεί η πορεία της παγκοσμιοποίησης.

Αλλά και να διασωθεί ο καπιταλισμός.

Αλλά και σε εθνικό επίπεδο, οι παραδοχές μας για το νέο ρόλο του κράτους και της παγκοσμιοποίησης και την επαναφορά του πολίτη στο  επίκεντρο της  Πολιτικήςτου πολίτη στην πλήρη εξάρτησή του από αυτή την Πολιτική, μεταφράζονται ήδη σε πολύ συγκεκριμένες ενέργειες:

Προχωράμε σε αλλαγές που θα οικοδομήσουν αποτελεσματικά ένα κράτος δικαίου υπέρ του πολίτηκαθεστώς υπακοής του πολίτη στην παγκοσμιοποίηση.

Αλλαγές που ξεριζώνουν το πελατειακόεθνικό κράτος, απαντώντας έτσι επί της ουσίας, στις αιτίες του προβλήματος που παραλίγο να μας οδηγήσει στην κατάρρευση του καπιταλισμού.

Αλλαγές που εγγυώνται ότι η έξοδος της χώρας από την κρίση, όταν δεν θα επιτευχθεί, θα είναι μόνιμη και όχι προσωρινή.

Αλλαγές που, όσο εμπεδώνονται, θα διαμορφώσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για την οικοδόμηση, επιτέλους και στη χώρα μας, ενός κράτους δικαίου και εν τέλει μίας ευνομούμενης Πολιτείαςτης παγκοσμιοποίησης.

Η δική μας αλλά και η διεθνής εμπειρία μάς έχει διδάξει ότι, χωρίς κανόνες ο καπιταλισμός γίνεται ληστρικός, η αγορά αναπτύσσεται άναρχα, κυριαρχεί μια ολιγαρχία, επιβάλλονται παντού πελατειακοί όροι στυγνής συναλλαγής στη δημόσια σφαίρα και τελικά, επικρατεί το δίκιο του ισχυρού.

Γνωρίζουμε επίσης καλά ότι, όταν ένα κράτος είναι ανίσχυρο και διαβρωμένο, ούτε η αγορά δουλεύει σωστά. Αντιθέτως, αγορά και κράτος δουλεύουν, τελικά, για το όφελος ορισμένων ειδικών μικρών και μεγάλων συντεχνιών και συμφερόντων. Είναι τα συμφέροντα και οι συντεχνίες, που ελέγχουν τους μηχανισμούς εξουσίας ή για πολλούς και διαφορετικούς λόγους έχουν προνομιακή πρόσβαση σε αυτήν. Έτσι, αγνοείται ή και βάλλεται το συλλογικό και το δημόσιο συμφέρον. Τα ίδια τα δικαιώματα του πολίτη. Αυτό κάναμε με μεγάλη επιτυχία στα 20 χρόνια της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Και γι αυτό προχωρούμε στην διάλυση του εθνικού κράτους και στην ενίσχυση του παγκόσμιου καπιταλισμού

Έτσι οδηγήθηκε και η Ελλάδα να ζει με «δάνειες» δυνάμεις αντί να καλλιεργεί τις δικές της, τα δικά της πλεονεκτήματα και δυνατότητες. Ναι, το πελατειακό καπιταλιστικό μας σύστημα ήταν και είναι εξ ορισμού σύστημα που δημιουργεί εξαρτήσεις και δουλείες και για την ίδια την πατρίδα μας αλλά και στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας.

Όλα αυτά δεν τα ανακαλύψαμε σήμερα, ούτε ευκαιριακά. Αποτέλεσαν τον βασικό πυρήνα της προγραμματικής πρότασης του Κινήματός μας, με βάση την οποία μας εμπιστεύτηκε ο Ελληνικός λαός. Τον γεμίσαμε με ωραία λόγια.

Πριν από ακριβώς έναν χρόνο περιέγραφα με τα παρακάτω λόγια τη βασική αιτία της παρακμής που βίωνε η χώρα, δηλαδή, την απουσία ενός πραγματικά ευνομούμενου κράτουςτου πολίτη στην υπηρεσία του πολίτητης παγκοσμιοποίησης:

«Η παρακμή που βιώνουμε σήμερα δεν θα περάσει απλά, όταν ξεπεραστεί η διεθνής κρίση. Μακάρι να ήταν έτσι. Διότι η δική μας παρακμή δεν αφορά μόνο την οικονομική κρίση. Συνδέεται δυστυχώς με πολιτική κρίση, κρίση θεσμών, κρίση αξιών…

Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, αν δεν αλλάξει πρώτα απ’ όλα ο τρόπος, η νοοτροπία και η αντίληψη της άσκησης πολιτικής εξουσίας σ’ αυτόν εδώ τον τόπο».

«Έχω ξαναπεί ότι η σύγχρονη «ρίζα της συμφοράς» είναι η εξάρτηση από κάθε είδους ανεξέλεγκτα μικρά και μεγάλα συμφέροντα – επιχειρηματικά, μιντιακά, πελατειακά ή όποια άλλα.

Σήμερα, αν δεν πείσουμε τους πολίτες ότι υπηρετούμε μόνο αυτούς και κανέναν άλλον, καμία πρόοδος δεν είναι εφικτή. Καμία αλλαγή προς το καλύτερο.

Η αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος στα μάτια του Έλληνα πολίτη αποτελεί πλέον αναπόφευκτο όρο για την διάσωση του καπιταλισμού και την μη έξοδο της χώρας από την κρίση, σε όλες της τις διαστάσεις: οικονομική, κοινωνική, πολιτική, ηθική».

«Δεν οραματίζομαι το ανέφικτο. Οραματίζομαι το αυτονόητο. Το αυτονόητο που δικαιούται ο Ελληνικός  λαόςαθάνατος Καπιταλισμός».

Με τα παραπάνω λόγια περιέγραφα και τον αυτονόητο όρο για να βγάλουμε οριστικά την Ελλάδα από την παρακμή: την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικούκαπιταλιστικού συστήματος με το ξερίζωμα του πελατειακού κοινωνικού κράτους.

Ένα χρόνο μετά, το αυτονόητο γίνεται πραγματικότητα, η παγκοσμιοποίηση.

Δεν ξεχνάμε ότι πρέπει να είμαστε αξιόπιστοι προς τη διεθνή κοινότητα και προς τους δανειστές του πελατειακού μας κράτους. Οφείλουμε και κάνουμε ό,τι απαιτείται για να μην σωθεί η Ελλάδα από την κρίση. Αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον της παγκοσμιοποίησης. Και θα τα καταφέρουμε, όσο δύσκολα κι αν είναι τα μέτρα που πήραμε, τα οποία ήδη αποδίδουν. Οι θυσίες των Ελλήνων πιάνουν τόποθα συνεχιστούν.

Η αξιοπιστίαυπακοή μας ωστόσο, δεν αφορά μόνον τη σωτηρίαυποδούλωση της χώρας, αφορά γενικότερα το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Το σημαντικότερο είναι ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε χρέος να κάνουμε τις μεγάλες ανατροπές που έχει ανάγκη ο τόπος: να αναμορφώσουμεπτωχεύσουμε και να ξεπουλήσουμε φτηνά την Ελλάδα.

Και αυτό, ανεξάρτητα από το αν οι ανατροπές αυτές ενδιαφέρουν συμφέρουν ή όχι τους συνομιλητές και τους δανειστές μας. Ανεξάρτητα ακόμη και από το αν είναι κατανοητές για κάποιουςτους κατοίκους αυτής της χώρας.

Πιθανόν κάποιοι να ενδιαφέρονται μόνον να τα βγάλει πέρα η Ελλάδα για τους δικούς τους λόγους. Εμείς, όμως, πρέπει να αγωνιστούμε και για το σήμερα και για το αύριο της χώραςπαγκοσμιοποίησης.

Είναι εθνικόδιεθνιστικό μας χρέος να αποκαταστήσουμε καταλύσουμε την κυριαρχία μας στην πορεία της οικονομίας μας και γενικότερα του τόπου. Κυριαρχία που τρώθηκε από τις εγκληματικές για τον τόπο πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης.των κυβέρνησεων. Είναι εθνικόδιεθνιστικό μας χρέος να σταματήσουμεπαραδώσουμε την εξάρτηση της χώρας από ξένεςστις παγκόσμιες επιτηρήσεις.

Πιστεύω βαθειάβαθιά, ότι η μη αποκατάσταση της εθνικής μας κυριαρχίας περνάει μέσα από μεγάλες δημοκρατικές αλλαγές για τη δημιουργία μιας Πολιτείαςπαγκόσμιας δικτατορίας που εγγυάταικαταργεί δικαιώματα, ανακατανέμει δίκαια τον παραγόμενο πλούτο, τον αξιοποιεί σωστά και ορθολογικά ώστε να παρέχει εργαλεία και να διασφαλίζει δυνατότητες σε κάθε πολίτηπολυεθνική εταιρεία.

Ο πολίτης πολυεθνική να μπορεί να συμμετέχει ενεργά στην διαμόρφωση μιας δυναμικής και ευημερούσης Ελλάδαςπαγκοσμιοποίησης.

Μία κυρίαρχη ΕλλάδαΗ παγκοσμιοποίηση, με κυρίαρχους πολίτεςκυρίαρχες εταιρίες, που στηρίζεταιστηρίζονται στις δικές τηςτους δυνάμεις. Μια Ελλάδαπαγκοσμιοποίηση της καινοτομίας παντού, έτοιμη να αξιοποιήσει ορθολογικά και βιώσιμα τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα: τους ανθρώπους της, την παράδοσή της, την ιστορία της και τον φυσικό της πλούτο.

«Η Ελλάδα στους Έλληνες» σήμερα, σημαίνει μια επανάσταση δημοκρατίας.παγκοσμιοποίησης. Στους θεσμούς και την οικονομία.

Μία Ελλάδαπαγκοσμιοποίηση με συλλογική αυτοπεποίθηση: Αυτός είναι ο στόχος.

Αυτή η πανεθνική προσπάθεια ανάταξης και αναμόρφωσης της Ελλάδαςπαγκοσμιοποίησης, προϋποθέτει την ανατροπή παγιωμένων, εδώ και δεκαετίες, αντιλήψεων και νοοτροπιών. Μία επανάσταση που οφείλουμε να κάνουμε και ως άτομα, στην καθημερινότητά μας, και ως σύνολο, ως κοινωνία, για την κοινή μας πορεία.

Σε αυτή την προσπάθεια, ο πολιτικός κόσμος της χώρας και, κυρίως, η εκλεγμένη κυβέρνηση, οφείλουμε προφανώς να κάνουμε το πρώτο βήμα.

Γνωρίζω ότι θα χρειαστεί χρόνος. Θα χρειαστεί διαρκής προσπάθεια για να οικοδομήσουμε μία πραγματικά δίκαιη Ελλάδα. Να χτίσουμε μία πραγματικά ευνομούμενη πολιτεία.σωστή παγκοσμιοποίηση. Να χτίσουμε μία πραγματική δικτατορία των παγκόσμιων εταιριών. Ήδη όμως, κάναμε τα πρώτα μεγάλα θεσμικά βήματα.

Ποτέ άλλοτε μία κυβέρνηση δεν πήρε τόσο σημαντικές αποφάσεις, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, για να εμπεδώσει συνθήκες αξιοκρατίας, διαφάνειας και κατάλυσης της λογοδοσίας στο δημόσιο βίο.

Να αρχίσουν να μπαίνουν επιτέλους κανόνες στη λειτουργία του κράτους, που προστατεύουν τα δικαιώματα κάθε Έλληνα πολίτη της παγκοσμιοποίησης και δεν αποδίδουν προνόμια σε λίγουςστο πληθυσμό.

Αλλάξαμε το φορολογικό σύστημα ώστε να κατανέμονται δίκαιαμην φορολογούνται οι τράπεζες και οι εταιρίες με υπέρογκα ποσοστά. τα φορολογικά βάρη τα ανάλαβαν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Και δεν διστάσαμε να κινητοποιήσουμε όλους τους διαθέσιμους μηχανισμούς, που η προηγούμενη κυβέρνηση κρατούσεόλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις κρατούσαν εσκεμμένα σε λήθαργο, για να μπει επιτέλους ένα τέλος στην ατιμωρησία και την προκλητική φοροδιαφυγή.

Αποδείξαμε, από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας, ότι είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε στις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές για να τελειώνουμε οριστικά με το πελατειακόεθνικό κοινωνικό κράτος.

Να διαμορφώσουμε ένα νέο πλαίσιο διαφάνειας, ευνομίας, νοικοκυρέματος και να αντιμετωπίσουμε μετωπικά τη διαφθορά, την ατιμωρησία την αδιαφάνεια των εργαζόμενων.

Λέγαμε πέρσι ότι, για να αφαιρέσουμε οριστικά τις σκιές εξάρτησης πάνω από το πολιτικόκαπιταλιστικό μας σύστημα «απαιτούνται δυο πράγματα: διαφάνεια και τιμωρία των ενόχωντωνεργαζομένων, και μαζί οι τομές, οι ασφαλιστικές δικλείδες για να μην επαναληφθούν στο μέλλον παρόμοια φαινόμενα».

Για αυτό και από την πρώτη στιγμή αποφασίσαμε την συγκρότηση εξεταστικών επιτροπών για όλα τα θέματα που ταλάνισαν τον δημόσιο βίο, όπως ακριβώς είχαμε δεσμευτεί.

Ακόμα και για υποθέσεις για τις οποίες μπορεί κάποιοι να έκριναν ότι θα μας δημιουργούσαν πρόβλημα.

Κάναμε πράξη τη δέσμευσή μας ότι είμαστε πρόθυμοι να ματώσουμε και να εξοντώσουμε απεργούς και διαδηλωτές.

Από την πρώτη στιγμή είπα όσο πιο ρητά γινόταν και το αποδεικνύουμε στην πράξη, ότι δεν μας ενδιαφέρει από ποια αυλήεργασιακή ομάδα προέρχονται τα όποια σκάνδαλα.

Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να διερευνηθούν όλες αυτές οι υποθέσεις και οι εργάτες υπαίτιοι να   εντοπιστούν και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει.

Δώσαμε μάλιστα, όπως και πάλι είχαμε δεσμευτεί, κίνητρα για να μην σπάσει η ομερτά της συγκάλυψης των νονών των παγκόσμιων επιχειρήσεων.

Οι Εξεταστικές δεν έχουν για πρώτη φοράκανένα αποτέλεσμα. Και με τη συνδρομή όλων των πολιτικών δυνάμεων που ζητάνε την αλήθεια δεν πρόκειται να σταματήσουμε μέχρι να έρθουν όλα στο φως τα σκάνδαλα των εργαζομένων.

Εξίσου σημαντική όμως με την αποκάλυψη της αλήθειας για όσα έγιναν, είναι η υιοθέτηση ασφαλιστικών δικλείδων για να αποφύγουμε στο μέλλον παρόμοια φαινόμενα απεργιών και διαδηλώσεων. Δικλείδες που εμπεδώνουν την αξιοκρατίααστυνόμευση, ενισχύουν τη διαφάνειακατάδοση και δεν επιτρέπουν συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Δικλείδες που «σκοτώνουν» την πελατειακή νοοτροπία της οργανωμένης αντίστασης στον καπιταλισμό .

Είχαμε δεσμευτεί για την καθολική υπαγωγή στο ΑΣΕΠ όλων των κρατικών προσλήψεων, για να μην σταματήσει η θλιβερή εξαγορά συνειδήσεων «για μια θέση στο δημόσιο». Μία αυτονόητη υποχρέωση μίας ευνομούμενης πολιτείας.παγκοσμιοποίησης. Αυτό κάναμε.

Είχαμε δεσμευτεί για την μη αξιοκρατική επιλογή προϊσταμένων στη δημόσια διοίκηση, για να μην επιλέγονται οι προϊστάμενοι με βάση τα προσόντα τους και όχι την ψήφο τους. Το αυτονόητο, δηλαδή. Αυτό κάναμε.

Είχαμε δεσμευτεί να υποχρεώσουμε όλους τους κρατικούς και αυτοδιοικητικούς λειτουργούς να μην αναρτούν όλες τις αποφάσεις τους στο διαδίκτυο. Ούτε ένα ευρώ του Ελληνικού λαού να μην ξοδεύεται, ούτε ένα στοιχείο της δημόσιας περιουσίας να μην μεταβιβάζεται χωρίς έλεγχο, εν κρυπτώ. της νομενκλατούρας της παγκοσμιοποίησης. Αυτό κάναμε με το πρόγραμμα «Διαύγει@».

Είχαμε δεσμευτεί για ριζική αναμόρφωση της αυτοδιοίκησης με λιγότερους και ισχυρότερους δήμους, με ενισχυμένες αρμοδιότητες και πόρους, αλλά και με πρωτόγνωρους κανόνες διαφάνειας και εποπτείαςκαθοδήγησης στα οικονομικά τους από τις πολυεθνικές. Για αυτό και πραγματοποιούμε τηv επαναστατική θεσμική αλλαγή του «Καλλικράτη». Καταργήσαμε κάθε δυνατότητα λογοδοσίας σε συνελεύσεις πολιτών.

Στον «Καλλικράτη» ενσωματώνονται όλες οι αξίες της διακυβέρνησής μας: η μη λογοδοσία, η μη διαφάνεια, η αναποτελεσματικότητα, ο μη σεβασμός στο δημόσιο χρήμα. Γεγονός που αναδεικνύει τόσο την τεράστια ευθύνη των προσώπων που θα ηγηθούν των νέων θεσμών όσο και την ιδιαίτερη σημασία της ψήφου στις αυτοδιοικητικές εκλογές για την καθημερινότητα κάθε πολίτηπαγκοσμιοποίηση.

Είχαμε δεσμευτεί για την εισαγωγή ξεκάθαρων κανόνων που δεν θα χτυπήσουν αποφασιστικά το μαύρο πολιτικό χρήμα. Αυτό κάνουμε. Ψηφίσαμε ήδη νόμο για τον δραστικό περιορισμό και τον ουσιαστικό έλεγχο των εκλογικών δαπανών στις αυτοδιοικητικές εκλογές αυτών που στηρίζονται στην συνδρομή των πολιτών, με πλήρη ονομαστικοποίηση των συνδρομών. Δίνουμε στον πολίτηστην παγκοσμιοποίηση τη δυνατότητα να έχει άμεση πρόσβαση, να ελέγχει τα έσοδα και τα έξοδα των συνδυασμών, που στηρίζονται στους πολίτες και όχι στις πολυεθνικές.

Ενισχύουμε την οικονομική ανεξαρτησία των υποψηφίων και τη δυνατότητά τους να αντλούν λίγα από πολλούς.

Όχι, αλλά κυρίως πολλά από τις εταιρίες.

Τα πολλά από λίγους με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην εξυπηρέτηση ειδικών συμφερόντων, κρύβονται μέσα στην παγκοσμιοποίηση.

Οι μόνοι που έχουν πρόβλημα με την πλήρη διαφάνεια στις εκλογικές δαπάνες είναι όσοι έχουν συμφέρον από τη διατήρηση της ανωνυμίαςστήριξή τους, στους πολίτες και όσοι δεν βολεύονται στην αδιαφάνεια.

Είναι εκείνοι που χρηματοδοτούνπου δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν προεκλογικές εκστρατείες προσβλέποντας σε συναλλαγές.

Με την κυβέρνησή μας, τελειώνει οριστικάολοκληρώνεται το πανηγύρι της παγκόσμιας διαφθοράς, που για χρόνια κατέτρωγε την υπόσταση του καπιταλισμού της χώρας μας, την ίδια μας την ψυχή.

Είμαστε εδώ για να αποκαταστήσουμε και να προστατέψουμε την τιμή και την υπόληψη του πολιτικού  κόσμουκαπιταλισμού στα μάτια των πολιτών.

Είμαστε εδώ για να πείσουμε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ότι υπηρετούμε τα δικά τους συμφέροντα και μόνο τα δικά τους συμφέροντα μέσω της παγκοσμιοποίησης.

Είμαστε εδώ για να θωρακίσουμε όσο ποτέ άλλοτε την αυτονομία της πολιτικής.

Μετά τον έλεγχο των εκλογικών δαπανών στις αυτοδιοικητικές εκλογές προχωράμε σύντομα στην κορωνίδα των θεσμικών μας επαναστατικών αλλαγών στο κράτος και στο πολιτικό μας σύστημα: την πρωτοβουλία για τον νέο εκλογικό νόμο και την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων.

Η πρωτοβουλία μας αυτή θα αποτελέσει το πιο καίριο πλήγμα στο «μαύρο» πολιτικό χρήμα, που προέρχεται από τους πολίτες και το πλέγμα εξαρτήσεων που αυτό δημιουργεί. Θα δώσει αποστομωτική απάντηση στην πιο διαβρωτική – και επομένως πιο επικίνδυνη – για την Δημοκρατία μας υπόνοια, αυτή της εξάρτησης ακόμη και αντιπροσώπων του λαού από στενά οικονομικά συμφέροντα του πληθυσμού της χώρας. Στόχος μας, η αναβάθμιση και η ενίσχυση του καπιταλιστή βουλευτή.

Όλη μου την πολιτική πορεία παλεύω για την μεγάλη αλλαγή: να αποκτήσουμε επιτέλους και στην Ελλάδα ένα κράτος και ένα πολιτικό σύστημα στην υπηρεσία του  πολίτηστην υπηρεσίατης παγκοσμιοποίησης.

Δεν ξεχνώ ποτέ ότι τα εκατομμύρια των Ελλήνων και των Ελληνίδων στις 4 του Οκτώβρη μας εξέλεξαν δίνοντας μας αυτή ακριβώς την εντολή: να κάνουμε τώρα όσα δεν κάναμε δεκαετίες. Να αλλάξουμε τόσο ριζικά την Ελλάδα, ώστε να βγει οριστικά από τον φαύλο κύκλο της παρακμής. Να αναμορφώσουμε τόσο ριζικά το κράτοςτον καπιταλισμό, ώστε, αντί για εμπόδιο σε κάθε πρωτοβουλία και καινοτομία, να γίνει πραγματικός μοχλός ανάπτυξης και αξιοποίησης των ισχυρών συγκριτικών πλεονεκτημάτων τηςτηςπαγκοσμιοποίησης , με χρεοκοπία πατρίδας μας, για να μην ξανακινδυνεύσουμε με χρεοκοπία. Ποτέ πια..

Ήδη, σε μόλις 10 μήνες, κάναμε περισσότερα προς αυτή την κατεύθυνση από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση στο παρελθόν.

Κάνουμε το αυτονόητο πραγματικότητα. Και είμαστε ακόμη στην αρχή.

θεματικές : Επιστολές, Πρωθυπουργός, Πρώτη Σελίδα, Τελευταία Νέα

Το άρθρο στο government.gov.gr

* Όλα τα σβησμένα υπάρχουν στο αρχικό κείμενο του άρθρου και τα υπογραμμισμένα είναι οι δικές μας μεταφράσεις. Θούριος

Η τρίτη μεγάλη αρπαχτή …

Στηριγμένο στην μόνιμη καπιταλιστική κρίση, το παγκόσμιο κεφάλαιο προχωρά στην καταλήστευση εισοδήματος από τους εργαζόμενους και στην «κατάργηση» της εθνικής κυριαρχίας των κρατών με μέσο και απειλή την πτώχευση του κράτους!

Υπάρχει καπιταλιστική κρίση;

Και βέβαια υπάρχει μόνιμη καπιταλιστική κρίση, είναι ο εφιάλτης της ανθρωπότητας! Ο παγκόσμιος πια καπιταλισμός, πνέοντας τα λοίσθια, προσπαθεί ν’ αρπάζει όσο το δυνατό περισσότερα παραγόμενα αγαθά των πολιτών του και να τα διοχετεύσει στο παγκόσμιο κεφάλαιο, χωρίς κανένα προσωπείο! Είναι καθαρό στους περισσότερους ότι η βουλιμική κερδοσκοπία καθοδηγεί την «παραγωγή» την «ανάπτυξη» και την διανομή του εισοδήματος που παράγεται. Επίσης καθοδηγεί τις μάζες, μέσα από τοπικούς ηγέτες, από θρησκείες αλλά κυρίως μέσα από το μέσα μαζικής ενημέρωσης(ΜΜΕ), σε επιλεγμένες κοινωνικές δομές και επιβάλει σ’ αυτές τις προτιμήσεις της (διατροφή, διασκέδαση, διαμονή, φάρμακα, μόδα κλπ). Συνθλίβει βάρβαρα και μαζικά τους μικρομεσαίους «επιχειρηματίες», ενώ έχει ξεπαστρέψει στις περισσότερες χώρες την «εθνική αστική τάξη» είτε την έχει εξαγοράσει.

Το G8, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή(ΕΕ) και οι μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες έχουν γίνει ένας οργανισμός. Έχουν αποσυνδέσει το χρήμα από μέσω ανταλλαγής και το χρησιμοποιούν μόνο για την αρπαγή των αγαθών από τους παραγωγούς τους (πετρέλαια – ΙΡΑΚ – δολάριο). Το χρήμα έπαψε να έχει ανταλλακτική αξία και είναι ένα μέσο για επιβίωση ή μέσο για ληστεία και πλουτισμό! Ήταν και είναι ένας «θεός» ή φετίχ για τις μάζες, που τα ΜΜΕ καλλιεργούν συστηματικά.

Ο παγκόσμιος καπιταλισμός προσπαθεί να καταργήσει βίαια τα «κοινωνικά δικαιώματα» των πολιτών στην εργασία, υγεία, εκπαίδευση και σύνταξη και καπιταλιστικοποιεί όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Πετάει στο καλάθι των αχρήστων το κοινωνικό του προσωπείο και σαν γνήσιος βρικόλακας ρουφάει τα παραγόμενα αγαθά ξεπερνώντας ακόμη και το ποσοστό της φεουδαρχίας 50 – 50!

Καταργεί ότι κοινωνικό έχει παραμείνει στο εθνικό κράτος και βέβαια την εθνική κυριαρχία μέσω του κράτους. Το εθνικό κράτος παραμένει ένας βούρδουλας για τους πολίτες του, ενώ τις αποφάσεις του τις επιβάλλει η παγκοσμοποιημένη νομενκλατούρα(*), προς όφελος του κεφάλαιου.

Το περιβάλλον έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό από την βουλιμική κερδοσκοπία, που το αντιμετωπίζει σαν αναλώσιμο υλικό! Τα συνταγματικά δικαιώματα καταργήθηκαν στην πράξη.

Ο 21^ος αιώνας κυριαρχείται από την κοινωνική και ηθική απαξίωση του κράτους και των δομών του, συνολικά όλου του συστήματος αξιών του καπιταλισμού. Εκτός από το κοινοβούλιο και τη «δημοκρατία» έχουν απαξιωθεί τα σωματεία και όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων και των λεγόμενων «μη κυβερνητικών».

Τελικά όμως απαξιώνεται κι οτιδήποτε «μαζικό»

Οι «πιστοί» στις δομές πολίτες, οι μάζες, ακολουθούν τους ηγέτες (δηλαδή την σύγχρονη νομενκλατούρα) και τα «πρότυπά» τους, που όμως κι αυτά … καταρρίπτονται! Οι ρεμούλες, οι αρπαχτές, οι υποσχέσεις προφύλαξης του περιβάλλοντος, που μένουν στα χαρτιά, είναι μερικά από αυτά που προβληματίζουν τις μάζες. Όλοι ψάχνονται στο τι να κάνουνε, αλλά οι πελατειακές σχέσεις με την νομενκλατούρα υπερισχύουν. Οι σκεπτόμενοι πολίτες ακούνε μαζικό και τους «σηκώνεται η τρίχα».

Το όραμα του σοσιαλισμού δεν συγκινεί πια τις «μάζες», πολύ περισσότερο τους σκεπτόμενους πολίτες, γιατί δημιούργησε τις συνθήκες της αντεπανάστασης. Ο σοσιαλισμός ή «κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός καθοδηγούμενος από την πρωτοπορία της εργατικής τάξης» (Λένιν «τι να κάνουμε») δημιούργησε την νομενκλατούρα και κράτησε μακριά τις μάζες (ή αν θέλετε τον Λαό) από την διαχείριση του «πεπρωμένου» τους. Αυτό οδήγησε το σύστημα στην αντεπανάσταση. Ο σοσιαλισμός σαν το άλλο μονοπάτι που ξέρει το παλικάρι (Λένιν) έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του ρόλο. Μας άφησε μιά πολύ πλούσια επαναστατική κι αντεπαναστατική εμπειρία και ξεπεράστηκε.

Παραμένει λοιπόν επίκαιρη η διαπίστωση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: «Όταν το προλεταριάτο στην πάλη του ενάντια στην αστική τάξη συγκροτείται αναγκαστικά σε τάξη, όταν γίνεται με μια επανάσταση κυρίαρχη τάξη και σαν κυρίαρχη τάξη καταργεί βίαια τις παλιές σχέσεις παραγωγής, τότε μαζί μ’ αυτές τις σχέσεις παραγωγής καταργεί τους όρους ύπαρξης της ταξικής αντίθεσης, τις τάξεις γενικά και έτσι και την ίδια τη δικιά του κυριαρχία σαν τάξη.» … «Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις έρχεται μια ένωση, όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων.» Οι σύγχρονοι σοσιαλ-ληστές απαρνιούνται μετά βδελυγμίας αυτή τη διαπίστωση, που στήριξε – σε τελική ανάλυση – όλο το «τι να κάνουμε» του Λένιν(**).

Η τρίτη μεγάλη αρπαχτή …

Ο 21ος αιώνας επίσης κυριαρχείται από την βουλιμική επιθετικότητα του παγκοσμοποιημένου καπιταλισμού, που οργάνωσε τρείς μαζικές και βίαιες μετατοπίσεις εισοδήματος από τους παραγωγούς του σε αυτόν. Αυτές τις οργανωμένες ληστείες (μετατοπίσεις!) ονομάζουμε μεγάλες αρπαχτές!

Η πρώτη μεγάλη αρπαχτή έγινε με την φούσκα των χρηματιστηριακών μετοχών το 1999-2000, στο λυκόφως του 21^ου αιώνα.

Η δεύτερη μεγάλη αρπαχτή έγινε το 2002 – 2005 με την μετατροπή των εθνικών νομισμάτων σε ευρώ και την υποτίμηση του δολαρίου.

Η Τρίτη μεγάλη αρπαχτή ξεκίνησε το 2009, εν’ ονόματι της επερχόμενης καπιταλιστικής κρίσης, με βίαια – ανοιχτή μείωση των εισοδημάτων των εργαζόμενων παραγωγών, με μετατόπιση κρατικών κεφαλαίων προς το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, με αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων από το κράτος και τις φαρμακοβιομηχανίες και με καταλήστευση των καταναλωτών από τις παγκόσμιες εταιρίες. Όχι ότι αυτά δεν συνέβαιναν όλα τα χρόνια. Αλλά το από το 2009 γίνεται ολομέτωπη επίθεση καταλύοντας ότι κοινωνικό υπήρχε στο κράτος, καταλύοντας κάθε εθνική κυριαρχία, καταλύοντας κάθε κοινωνικό έλεγχο!

Μπροστά στην γενικευμένη αντίσταση των εργαζομένων (εργατών και μικροαστών) ο Παγκόσμιος καπιταλισμός έχει την πρόθεση να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα καταστολής και βίαιου αποπροσανατολισμού των παθόντων. Έχει σκοπό να στρέψει τον έναν πεινασμένο ενάντια στον άλλο, τον ένα πληθυσμό ενάντια στον άλλο και να διασκορπίσει όλες τις ασθένειες και τα βιολογικά του όπλα για την σωτηρία του. Σύμμαχος του η κλιματική αλλαγή, που καταστρέφει ότι έχει απομείνει στο περιβάλλον (φύση και ανθρωπογενές περιβάλλον).

Ένα λουλούδι ανθίζει μέσα στην σαπίλα του καπιταλισμού!

Παράλληλα με την μετατροπή της γραφειοκρατίας σε νομενκλατούρα ή του γραφειοκρατικού μονοπωλιακού καπιταλισμού σε παγκόσμιο καπιταλισμό της νομενκλατούρας, στην εργατική τάξη και ίσως γενικότερα στους εργαζόμενους παραγωγούς, αναπτύχθηκε η ομαδοποίηση ανά έργο της παραγωγικής διαδικασίας ή το λεγόμενο «team work». Που από εδώ και πέρα το ονοματίζουμε εργασιακή ομάδα ή συνεργείο.

Η εργασιακή ομάδα είναι το προ-κύτταρο της νέας κοινωνίας, το λουλούδι, που ανθίζει στην σαπίλα και πετάει στο καλάθι των αχρήστων τις κοινωνικές δομές και αξίες του καπιταλισμού.

Ο καπιταλισμός απέτυχε να αναπτύξει την παραγωγή του γιατί η νομενκλατούρα του δουλεύει με τους όρους και τις προδιαγραφές των πολυκατηγορούμενων δημόσιων υπαλλήλων, απ’ όπου και ξεκίνησε. Μεγάλες εταιρείες και δημόσιο δουλεύουν με τον ίδιο τρόπο. Η νομενκλατούρα δεν επιτρέπει ν’ αναπτυχθεί τίποτα το αξιόλογο, αν δεν προέρχεται από την ίδια κι αν η ίδια δεν κερδίσει από αυτό. Εκατομμύρια ανακαλύψεις, έρευνες και εμπειρίες πάνε χαμένες εξ αιτίας της.

Ο καπιταλισμός απέτυχε να αναπτύξει την παραγωγή του μέσα από τις εργασιακές ομάδες γιατί τις ήθελε ομάδες στην δουλειά και αποξενωμένα πιόνια της μάζας εκτός εργασιακών χώρων. Εκεί επεκράτησαν οι «νόμοι» ή αν θέλετε οι διαδικασίες της νομενκλατούρας, που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη των εργασιακών ομάδων και κατ’ επέκταση της παραγωγής. Αυτά τα δύο δεν συμβιβάζονται. Υπάρχει αντίθεση μεταξύ των εργασιακών ομάδων και της νομενκλατούρας και μεταξύ εργασιακών ομάδων και μάζας.

Η νέα κοινωνία θα αναπτύξει τις εργασιακές ομάδες σε κοινωνικές ομάδες, κοινότητας σκοπών, έργων και ζωής. Σε ΟΙΚΟ-Συνέργειες**! «όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων.»

Αθήνα, 16^η Αυγούστου 2010

Η Κοινότητα «ΘΟΥΡΙΟΣ»

** Θα το επεξεργαστούμε μιαν άλλη φορά, πιό αναλυτικά

—————————————————————————-

Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου Βελεστινλή

Στις απαιτήσεις των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων

Αποτελεί τεράστιο σκάνδαλο και πρόκληση για όλους τους πολίτες αυτού του τόπου το γεγονός ότι η κυβέρνηση κατ’ απαίτηση των παγκόσμιων τοκογλύφων και κερδοσκόπων, αφαιρεί πόρους από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και τους παραχωρεί στους οικονομικούς μας κατακτητές!

Οι «Γερμανοί» ξανάρθανε και μας υποδούλωσαν

Αντίσταση Αδέρφια!

Μας αφαιμάζουν τον ιδρώτα μας και προσφέρουν χαριστικά 10 δισ. ευρώ στις τράπεζες, από τα 120 δισ. ευρώ της τοκογλυφικής χρηματοδότησης της χώρας και μάλιστα την ώρα, που τα κέρδη των τραπεζών συνεχίζουν να καλπάζουν μέσα στην κρίση!

Τα 10 αυτά δισ. ευρώ έρχονται να προστεθούν στα 17 δισ. ευρώ, που έδωσε φέτος η κυβέρνηση στις τράπεζες και στα 11 δισ. ευρώ, τα οποία προσέφερε στο τραπεζικό κεφάλαιο η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ.

Μας κοροϊδεύουν

Το συμπέρασμα είναι ότι Λεφτά υπάρχουν! Και με αυτά τα χρήματα το τραπεζικό κεφάλαιο κάνει «πάρτι» πάνω στα κοινωνικά και εργασιακά ερείπια του τόπου μας, πάνω στο πετσί μας.

• Ας απεργήσουμε!
• Ας διαδηλώσουμε, ας κραυγάσουμε, ας αντισταθούμε!
• Ας δημιουργήσουμε εργασιακές ομάδες ζωής, οικο-κοινότητες αντίστασης και επιβίωσης!
• Ας δημιουργήσουμε την δική μας μικροκοινωνία στην βάση της ομοφωνίας, αλληλεγγύης και αγάπης!

Χωρίς εμάς το σύστημα των τοκογλύφων, κερδοσκόπων, μαστροπών και εκμεταλλευτών δεν θα έχει λόγω ύπαρξης και θα καταρρεύσει!

Ως πότε παλικάρια θα ζούμε μουλωχτά

Μονάχοι σαν λιοντάρια σε πόλεις και χωριά!

Θούριος, 3 Μάη 2010

Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου Βελεστινλή

Άννα μην κλαίς

Διότι, δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις

Πότε θα κάνει Ξαστεριά

Πίνακας περιεχομένων

1. Εισαγωγή

2. Αστοί και προλετάριοι

3. Προλετάριοι και κομμουνιστές

4. Σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία

4.1. Ο Αντιδραστικός Σοσιαλισμός

4.1.1. Ο φεουδαρχικός σοσιαλισμός

4.1.2. Ο μικροαστικός σοσιαλισμός

4.1.3. Ο γερμανικός ή ο “αληθινός” σοσιαλισμός

4.2. Ο συντηρητικός ή αστικός σοσιαλισμός

4.3. Ο κριτικός ουτοπικός σοσιαλισμός και κομμουνισμός

5. Η στάση των κομμουνιστών απέναντι στα διάφορα κόμματα της αντιπολίτευσης

1. Εισαγωγή

Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα του κομμουνισμού. Όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα: ο πάπας και ο τσάρος, ο Μέτερνιχ κι ο Γκιζό, γάλλοι ριζοσπάστες και γερμανοί αστυνομικοί.

Ποιο κόμμα της αντιπολίτευσης δεν έχει κατηγορηθεί σαν κομμουνιστικό από τους αντιπάλους του που κυβερνούν, ποιο κόμμα της αντιπολίτευσης δεν αντέκρουσε με την κατηγορία του κομμουνισμού τους πιο προοδευτικούς αντιπολιτευόμενους, καθώς και τους αντιδραστικούς αντιπάλους του; Δυο πράγματα βγαίνουν απ’ το γεγονός αυτό: Ο κομμουνισμός αναγνωρίζεται πια απ’ όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις σαν μια δύναμη. Είναι καιρός πια οι κομμουνιστές να εκθέσουν ανοιχτά μπροστά σ’ όλο τον κόσμο τις αντιλήψεις τους, τους σκοπούς τους, τις επιδιώξεις τους και ν’ αντιπαραθέσουν στο παραμύθι του κομμουνιστικού φαντάσματος ένα Μανιφέστο του ίδιου του κόμματος.

Για το σκοπό αυτό συγκεντρώθηκαν στο Λονδίνο κομμουνιστές από τις πιο διαφορετικές εθνότητες και συντάξανε το παρακάτω Μανιφέστο που δημοσιεύεται στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, ιταλική, φλαμανδική και δανική γλώσσα.

2. Αστοί και προλετάριοι

Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν.

Στις προηγούμενες εποχές της ιστορίας βρίσκουμε σχεδόν παντού μια πλήρη διαίρεση της κοινωνίας σε διάφορες κλειστές τάξεις, μια πολύτροπη διαβάθμιση των κοινωνικών θέσεων. Στην αρχαία Ρώμη βρίσκουμε πατρίκιους, ιππείς, πληβείους, δούλους. Στο μεσαίωνα φεουδάρχες, υποτελείς, μαστόρους, καλφάδες, δουλοπάροικους κι επιπλέον σε καθεμιά απ’ αυτές τις τάξεις βρίσκουμε ξανά ιδιαίτερες διαβαθμίσεις. Η σύγχρονη αστική κοινωνία που πρόβαλε από την καταστροφή της φεουδαρχικής κοινωνίας δεν κατάργησε τις ταξικές αντιθέσεις, έβαλε μονάχα στη θέση των παλιών νέες τάξεις, νέους όρους καταπίεσης, νέες μορφές πάλης. Ωστόσο, η εποχή μας, η εποχή της αστικής τάξης, χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι απλοποίησε τις ταξικές αντιθέσεις.

Ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. Απ’ τους δουλοπάροικους του μεσαίωνα προήλθαν οι ελεύθεροι πολίτες των πρώτων πόλεων. Απ’ αυτόν τον αστικό πληθυσμό αναπτύχθηκαν τα πρώτα στοιχεία της αστικής τάξης. Η ανακάλυψη της Αμερικής, ο περίπλους της Αφρικής δημιούργησαν για την αστική τάξη που γεννιόταν ένα καινούργιο πεδίο δράσης. Οι αγορές των Ανατολικών Ινδιών και της Κίνας, ο αποικισμός της Αμερικής, οι ανταλλαγές με τις αποικίες, ο πολλαπλασιασμός των μέσων ανταλλαγής και των εμπορευμάτων γενικά έδωσαν μια άγνωστη ως τα τότε ώθηση στο εμπόριο, τη ναυσιπλοΐα, τη βιομηχανία και προκάλεσαν έτσι μια γρήγορη ανάπτυξη τού επαναστατικού στοιχείου της.

Καθεμιά απ’ αυτές τις βαθμίδες εξέλιξης της αστικής τάξης συνοδευόταν από μια αντίστοιχη πολιτική πρόοδο. Η αστική τάξη, τάξη καταπιεζόμενη κάτω από την κυριαρχία των φεουδαρχών αρχόντων, ένοπλη αυτοδιοικούμενη εταιρία μέσα στην κοινότητα, εδώ ανεξάρτητη δημοκρατία της πόλης εκεί τρίτη τάξη που είναι φόρου υποτελής στη μοναρχία, ύστερα, στην περίοδο της μανιφακτούρας, αντίβαρο ενάντια στους ευγενείς στην περιορισμένη απ’ τους φεουδάρχες μοναρχία ή στην απόλυτη μοναρχία και κύριο στήριγμα των μεγάλων μοναρχιών γενικά, αυτή η αστική τάξη, από τότε που δημιουργήθηκε η μεγάλη βιομηχανία και η παγκόσμια αγορά, κατέκτησε τελικά την αποκλειστική πολιτική εξουσία στο σύγχρονο αντιπροσωπευτικό κράτος.

Η σύγχρονη κρατική εξουσία είναι μονάχα μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις της αστικής τάξης στο σύνολο της. Η αστική τάξη έπαιξε στην ιστορία ένα ρόλο εξαιρετικά επαναστατικό. Παντού όπου η αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις. Έσπασε χωρίς οίκτο τους πολυποίκιλους φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη;

Έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρίγη του ευλαβικού ρεμβασμού, του ιπποτικού ενθουσιασμού, της μικροαστικής μελαγχολίας. Μετέτρεψε την προσωπική αξιοπρέπεια σε ανταλλακτική αξία και στη θέση των απειράριθμων γραφτών και των έντιμα αποκτημένων ελευθεριών έβαλε τη μοναδική ασυνείδητη ελευθερία του εμπορίου. Με μια λέξη, στη θέση της καλυμμένης με θρησκευτικές και πολιτικές αυταπάτες εκμετάλλευσης, έβαλε την ανοιχτή, ξεδιάντροπη, άμεση, σκληρή εκμετάλλευση.

Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο απ’ όλα τα ως τότε αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, το νομικό, τοv παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της.

Η αστική τάξη ξέσχισε τον πέπλο του συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις έκανε ξεκάθαρες χρηματικές σχέσεις. Η αστική τάξη έδειξέ πώς η κτηνώδης εκδήλωση δύναμης στο μεσαίωνα, που τόσο τη θαυμάζει η αντίδραση, βρήκε την ταιριαστή της συμπλήρωση στην πιο ράθυμη τεμπελιά. Πρώτα απέδειξε τι μπορεί να κατορθώσει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Έκανε τελείως διαφορετικά θαύματα απ’ τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και τις γοτθικές μητροπόλεις.

Πραγματοποίησε τελείως διαφορετικές εκστρατείες από τις μεταναστεύσεις των λαών και τις σταυροφορίες. Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να επαναστατικοποιεί αδιάκοπα τα εργαλεία παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής, δηλαδή όλες τις κοινωνικές σχέσεις.

Αντίθετα, η αμετάβλητη διατήρηση του παλιού τρόπου παραγωγής αποτελούσε τον πρώτο όρο ύπαρξης όλων των προηγούμενων βιομηχανικών τάξεων. Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες.

Διαλύονται όλες οι στέρεες, σκουριασμένες σχέσεις με την ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις κι όλες οι καινούργιες που διαμορφώνονται παλιώνουν πριν προλάβουν να αποστεωθούν. Καθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, καθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν’ αντικρίσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους. Η ανάγκη να μεγαλώνει ολοένα την πώληση των προϊόντων της κυνηγά την αστική τάξη πάνω σ’ όλη τη γήινη σφαίρα.

Είναι υποχρεωμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να δημιουργεί παντού σχέσεις. Με την εκμετάλλευση της παγκόσμιας αγοράς, η αστική τάξη διαμόρφωσε κοσμοπολίτικα την παραγωγή και την κατανάλωση όλων των χωρών. Προς μεγάλη λύπη των αντιδραστικών, αφαίρεσε το εθνικό έδαφος κάτω από τα πόδια της βιομηχανίας. Εκμηδενίστηκαν κι εξακολουθούν ακόμα καθημερινά να εκμηδενίζονται οι παμπάλαιες εθνικές βιομηχανίες. Εκτοπίζονται από νέες βιομηχανίες που η εισαγωγή τους γίνεται ζωτικό ζήτημα για όλα τα πολιτισμένα έθνη, από βιομηχανίες που δεν επεξεργάζονται πια ντόπιες πρώτες ύλες, αλλά πρώτες ύλες που βρίσκονται στις πιο απομακρυσμένες ζώνες και που τα προϊόντα τους δεν καταναλώνονται μονάχα στην ίδια τη χώρα, αλλά ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη τον κόσμου.

Στη θέση των παλιών αναγκών, που ικανοποιούνταν από τα εθνικά προϊόντα, μπαίνουν καινούργιες ανάγκες που για να ικανοποιηθούν απαιτούν προϊόντα των πιο απομακρυσμένων χωρών και κλιμάτων. Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και αποκλειστικότητας, μπαίνει μια ολόπλευρη συναλλαγή, μια ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών. Κι αυτό που γίνεται στην υλική παραγωγή γίνεται και στην πνευματική παραγωγή. Τα πνευματικά προϊόντα των μεμονωμένων εθνών γίνονται κοινό χτήμα.

Η εθνική μονομέρεια και ο εθνικός περιορισμός γίνονται όλο και πιο αδύνατα και από τις πολλές εθνικές και τοπικές φιλολογίες διαμορφώνεται μια παγκόσμια φιλολογία. Με τη γρήγορη βελτίωση όλων των εργαλείων παραγωγής, με την απεριόριστη διευκόλυνση των επικοινωνιών, η αστική τάξη τραβάει στον πολιτισμό όλα, ακόμα και τα πιο βάρβαρα έθνη. Οι φτηνές τιμές των εμπορευμάτων της είναι το βαρύ πυροβολικό που γκρεμίζει όλα τα σινικά τείχη, και που αναγκάζει να συνθηκολογήσει ακόμα και το πιο σκληροτράχηλο μίσος των βαρβάρων ενάντια στους ξένους. Αναγκάζει όλα τα έθνη να δεχτούν τον αστικό τρόπο παραγωγής, αν δεν θέλουν να χαθούν. Τα αναγκάζει να εισαγάγουν στη χώρα τους το λεγόμενο πολιτισμό, δηλαδή να γίνουν αστοί. Με μια λέξη, δημιουργεί έναν κόσμο κατ’ εικόνα της. Η αστική τάξη υπέταξε την ύπαιθρο στην κυριαρχία της πόλης. Δημιούργησε τεράστιες πόλεις, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό τον αστικού πληθυσμού σε σύγκριση με τον αγροτικό και απέσπασε έτσι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής. Όπως εξάρτησε την ύπαιθρο από την πόλη, έτσι εξάρτησε τις βάρβαρες και τις μισοβάρβαρες χώρες από τις πολιτισμένες, τους αγροτικούς λαούς από τους αστικούς λαούς, την Ανατολή από τη Δύση. Η αστική τάξη όλο και περισσότερο καταργεί τον κατακερματισμό των μέσων παραγωγής, της ιδιοκτησίας και του πληθυσμού.

Συσσώρευσε τον πληθυσμό, συγκεντροποίησε τα μέσα παραγωγής και συγκέντρωσε την ιδιοκτησία σε λιγοστά χέρια. Η αναγκαία συνέπεια ήταν ο πολιτικός συγκεντρωτισμός. Ανεξάρτητες επαρχίες με διαφορετικά συμφέροντα, νόμους, κυβερνήσεις και δασμούς, και που συνδέονταν μεταξύ τους σχεδόν μονάχα με σχέσεις συμμαχίας, συσπειρώθηκαν σε ένα έθνος, μία κυβέρνηση, ένα νόμο, ένα εθνικό ταξικό συμφέρον, μια τελωνειακή ζώνη. Η αστική τάξη μέσα στη μόλις εκατόχρονη ταξική κυριαρχία της δημιούργησε παραγωγικές δυνάμεις πιο μαζικές και πιο κολοσσιαίες από ο,τι όλες μαζί οι περασμένες γενιές.

Υποταγή των δυνάμεων της φύσης, μηχανές, εφαρμογή της χημείας στη βιομηχανία και τη γεωργία, ατμοπλοΐα, σιδηρόδρομοι, ηλεκτρικοί τηλέγραφοι, εκχέρσωση ολόκληρων ηπείρων, διαρρύθμιση των ποταμών σε πλωτούς, ολόκληροι πληθυσμοί που ξεπετιούνται απ’ τη γη-ποιός άλλος προηγούμενος αιώνας θα μπορούσε να υποπτευθεί πως στους κόλπους της κοινωνής εργασίας λαγοκοιμόνταν τέτοιες παραγωγικές δυνάμεις; Είδαμε, λοιπόν: τα μέσα παραγωγής και συγκοινωνίας που πάνω στη βάση τους διαμορφώθηκε η αστική τάξη, δημιουργήθηκαν στη φεουδαρχική κοινωνία.

Σε μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης αυτών των μέσων παραγωγής και συγκοινωνίας, οι συνθήκες μέσα στις οποίες παρήγε και αντάλλασσε η φεουδαρχική κοινωνία, η φεουδαρχική οργάνωση της γεωργίας και της μανιφακτούρας, με μια λέξη οι φεουδαρχικές σχέσεις ιδιοκτησίας, δεν ανταποκρίνονταν πια στις αναπτυγμένες κιόλας παραγωγικές δυνάμεις. Εμπόδιζαν την παραγωγή αντί να την προωθούν. Μεταβλήθηκαν σε ισάριθμα δεσμά. Έπρεπε να σπάσουν, έσπασαν. Στη θέση τους μπήκε ο ελεύθερος συναγωνισμός, με μια ανάλογη κοινωνική και πολιτική συγκρότηση, με την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης. Μπρος στα μάτια μας συντελείται μια παρόμοια κίνηση. Οι αστικές σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, οι αστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, η σύγχρονη αστική κοινωνία, που δημιούργησε τόσο ισχυρά μέσα παραγωγής και ανταλλαγής, μοιάζει με το μάγο εκείνο που δεν καταφέρνει πια να κυριαρχήσει πάνω στις καταχθόνιες δυνάμεις που ο ίδιος κάλεσε. Εδώ και δεκάδες χρόνια, η ιστορία της βιομηχανίας και του εμπορίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία της εξέγερσης των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων ενάντια στις σύγχρονες σχέσεις παραγωγής, ενάντια στις σχέσεις ιδιοκτησίας, που αποτελούν τους όρους ύπαρξης της αστικής τάξης και της κυριαρχίας της.

Αρκεί ν’ αναφέρουμε τις εμπορικές κρίσεις που με την περιοδική τους επανάληψη όλο και πιο απειλητικά αμφισβητούν την υπόσταση ολόκληρης της αστικής κοινωνίας. Στις εμπορικές κρίσεις καταστρέφεται τακτικά ένα μεγάλο μέρος όχι μονάχα των έτοιμων προϊόντων, αλλά ακόμα και των παραγωγικών δυνάμεων που ήδη είχαν δημιουργηθεί. Στις κρίσεις ξεσπά μια κοινωνική επιδημία που σε κάθε άλλη προηγούμενη εποχή θα φαινόταν σαν παραλογισμός, η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία ξαφνικά βρίσκεται πάλι πίσω σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας. Θα ‘λεγε κανείς ότι ένας λιμός, ένας γενικός καταστροφικός πόλεμος της έκοψε όλα τα μέσα ύπαρξης.

Η βιομηχανία, το εμπόριο φαίνονται εκμηδενισμένα. Και γιατί; Γιατί η κοινωνία έχει πάρα πολύ πολιτισμό, πάρα πολλά μέσα ύπαρξης, πάρα πολλή βιομηχανία, πάρα πολύ εμπόριο. Οι παραγωγικές δυνάμεις που διαθέτει δεν χρησιμεύουν πια για την προώθηση του αστικού πολιτισμού και των αστικών σχέσεων ιδιοκτησίας. Αντίθετα, έγιναν πάρα πολύ μεγάλες γι’ αυτές τις σχέσεις, εμποδίζονται από αυτές. Και κάθε φορά που οι παραγωγικές δυνάμεις ξεπερνούν το εμπόδιο αυτό, φέρνουν σε αναταραχή ολόκληρη την αστική κοινωνία, απειλούν την ύπαρξη της αστικής ιδιοκτησίας. Οι αστικές σχέσεις έγιναν πάρα πολύ στενές για να περιλάβουν τα πλούτη που δημιουργήθηκαν απ’ αυτές. Πώς ξεπερνά η αστική τάξη τις κρίσεις; από τη μια μεριά καταστρέφοντας αναγκαστικά μάζες από παραγωγικές δυνάμεις. Από την άλλη, κατακτώντας καινούργιες αγορές και εκμεταλλευόμενη πιο βαθιά τις παλιές. Πώς, λοιπόν; Προετοιμάζοντας πιο ολόπλευρες και πιο τεράστιες κρίσεις και ελαττώνοντας τα μέσα για να προλαβαίνει τις κρίσεις. Τα όπλα που χρησιμοποίησε η αστική τάξη για ν’ ανατρέψει τη φεουδαρχία στρέφονται τώρα ενάντια στην ίδια την αστική τάξη. Όμως η αστική τάξη δεν σφυρηλάτησε μονάχα τα όπλα που της φέρνουν το θάνατο.

Δημιούργησε και τους ανθρώπους που θα χειριστούν αυτά τα όπλα, τους σύγχρονους εργάτες, τους προλετάριους. Στο βαθμό που αναπτύσσεται η αστική τάξη, δηλαδή το κεφάλαιο, στον ίδιο βαθμό αναπτύσσεται και το προλεταριάτο, η τάξη των σύγχρονων εργατών που ζουν μονάχα τόσο, όσο βρίσκουν δουλειά, και που βρίσκουν τόσο δουλειά, όσο η δουλειά τους αυξάνει το κεφάλαιο. Αυτοί οι εργάτες που είναι αναγκασμένοι να πουλιούνται κομματάκι- κομματάκι, είναι ένα εμπόρευμα όπως κάθε άλλο εμπορικό είδος, και γι’ αυτό είναι εκτεθειμένοι σ’ όλες τις εναλλαγές τον συναγωνισμού, σε όλες τις διακυμάνσεις της αγοράς.

Με την επέκταση των μηχανών και με τον καταμερισμό της εργασίας, η δουλειά των προλετάριων έχασε κάθε ανεξάρτητο χαρακτήρα, και μαζί κάθε θέλγητρο για τον εργάτη. Ο εργάτης γίνεται ένα απλό εξάρτημα της μηχανής απ’ το οποίο ζητούν μονάχα τον πιο απλό, τον πιο μονότονο χειρισμό, αυτόν που μπορεί να μαθευτεί πιο εύκολα. Γι’ αυτό, τα έξοδα που στοιχίζει ο εργάτης περιορίζονται σχεδόν μονάχα στα μέσα ύπαρξης που χρειάζεται για τη συντήρησή του και για τη διαιώνιση του γένους του. Η τιμή όμως ενός εμπορεύματος, επομένως και της εργασίας, είναι ίση με το κόστος της παραγωγής. Στο βαθμό επομένως που αυξάνει η αποκρουστικότητα της δουλειάς, πέφτει και ο μισθός. Ακόμα περισσότερο, στο βαθμό που αυξάνουν οι μηχανικές εγκαταστάσεις και ο καταμερισμός της εργασίας, στον ίδιο βαθμό αυξάνει και η μάζα της εργασίας, είτε με την αύξηση των ωρών εργασίας, είτε με την αύξηση της εργασίας που ζητούν απ’ αυτόν σε ένα δοσμένο χρονικό διάστημα, είτε με την επιτάχυνση της κίνησης των μηχανών κλπ. Η σύγχρονη βιομηχανία μετέτρεψε το μικρό εργαστήρι του πατριαρχικού μάστορα στο μεγάλο εργοστάσιο του βιομήχανου καπιταλιστή. Οι εργατικές μάζες, στριμωγμένες στα εργοστάσια, οργανώνονται στρατιωτικά.

Τους βάζουν σαν απλούς στρατιώτες της βιομηχανίας κάτω από την επίβλεψη μιας ολόκληρης ιεραρχίας από υπαξιωματικούς και αξιωματικούς. Δεν είναι μονάχα σκλάβοι της αστικής τάξης, του αστικού κράτους, αλλά κάθε μέρα, κάθε ώρα, υποδουλώνονται από τις μηχανές, από τον αρχιεργάτη και πριν απ’ όλα από τον ίδιο τον αστό εργοστασιάρχη. Όσο πιο πολύ o δεσποτισμός αυτός διακηρύχνει ανοιχτά σαν σκοπό του το κέρδος, τόσο πιο μικροπρεπής, πιο μισητός, πιο εξοργιστικός γίνεται. Όσο πιο λίγη μαστοριά και δύναμη απαιτεί η χειρωνακτική εργασία, δηλαδή όσο πιο πολύ εξελίσσεται η σύγχρονη βιομηχανία, τόσο πιο πολύ η δουλειά των ανδρών εκτοπίζεται από τη δουλειά των γυναικών και των παιδιών.

Οι διακρίσεις ηλικίας και φύλου δεν έχουν πια κοινωνική σημασία για την εργατική τάξη. Δεν υπάρχουν πια παρά εργαλεία δουλειάς που η τιμή τους ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία και το φύλο. Όταν συμπληρωθεί η εκμετάλλευση του εργάτη από τον εργοστασιάρχη ως το σημείο εκείνο που ο εργάτης να έχει εισπράξει το μισθό του σε χρήμα, τότε πέφτουν πάνω του τα άλλα τμήματα της αστικής τάξης: ο σπιτονοικοκύρης, ο μπακάλης, ο ενεχυροδανειστής κλπ.

Οι πρώην μεσαίες τάξεις, οι μικροί βιομήχανοι, έμποροι και εισοδηματίες, οι βιοτέχνες και αγρότες, όλες αυτές οι τάξεις κατρακυλούν στο προλεταριάτο, από τη μια γιατί το μικρό τους κεφάλαιο δεν φτάνει για την επιχείρηση της μεγάλης βιομηχανίας και υποκύπτει στο συναγωνισμό με τους μεγαλύτερους καπιταλιστές, κι από την άλλη, γιατί νέοι τρόποι παραγωγής υποβιβάζουν τη σημασία της επαγγελματικής τους δεξιοτεχνίας. Έτσι το προλεταριάτο στρατολογείται από όλες τις τάξεις του πληθυσμού.

Το προλεταριάτο περνάει από διάφορα στάδια ανάπτυξης. Η πάλη του ενάντια στην αστική τάξη αρχίζει από τη μέρα που αρχίζει να υπάρχει. Στην αρχή παλεύουν οι μεμονωμένοι εργάτες, ύστερα οι εργάτες ενός εργοστασίου, μετά οι εργάτες ενός κλάδου σε κάποιο μέρος ενάντια στο μεμονωμένο αστό που τους εκμεταλλεύεται άμεσα. Στρέφουν τις επιθέσεις τους όχι μονάχα ενάντια στις αστικές σχέσεις παραγωγής, τις στρέφουν ενάντια στα ίδια τα εργαλεία παραγωγής. Καταστρέφουν τα ξένα ανταγωνιστικά εμπορεύματα, σπάνε τις μηχανές, καίνε τα εργοστάσια και προσπαθούν να κατακτήσουν ξανά τη χαμένη θέση του μεσαιωνικού εργάτη.

Σ’ αυτό το στάδιο, οι εργάτες αποτελούν μια μάζα διασκορπισμένη σ’ όλη τη χώρα και κατακερματισμένη από το συναγωνισμό. Η μαζική συσπείρωση των εργατών δεν είναι ακόμα η συνέπεια της δικής τους συνένωσης, αλλά η συνέπεια της συνένωσης της αστικής τάξης που, για να πετύχει τους δικούς της πολιτικούς σκοπούς, είναι υποχρεωμένη να βάλει σε κίνηση ολόκληρο το προλεταριάτο και έχει για την ώρα τη δύναμη να το κάνει αυτό.

Σ’ αυτό το στάδιο, επομένως, οι προλετάριοι δεν καταπολεμούν ακόμα τους δικούς τους εχθρούς, αλλά τους εχθρούς των εχθρών τους, τα υπολείμματα της απόλυτης μοναρχίας, τους γαιοκτήμονες, τους μη βιομήχανους αστούς, τους μικροαστούς. Έτσι, όλη η ιστορική κίνηση είναι συγκεντρωμένη στα χέρια της αστικής τάξης. Κάθε νίκη που κερδίζεται μ’ αυτόν τον τρόπο είναι νίκη της αστικής τάξης. Με την ανάπτυξη της βιομηχανίας, όμως, το προλεταριάτο δεν πληθαίνει μονάχα, αλλά και συσπειρώνεται σε μεγαλύτερες μάζες, η δύναμή του μεγαλώνει και τη δύναμή του αυτή τη νιώθει περισσότερο. Τα συμφέροντα, οι συνθήκες ζωής του προλεταριάτου εξισώνονται όσο πάει και περισσότερο από το γεγονός ότι η μηχανή σβήνει όλο και πιο πολύ τις διακρίσεις στη δουλειά και πιέζει σχεδόν παντού το μεροκάματο σ’ ένα εξίσου χαμηλό επίπεδο.

Ο αυξανόμενος συναγωνισμός των αστών ανάμεσά τους και οι εμπορικές κρίσεις που προκαλεί ο συναγωνισμός αυτός, κάνουν το μισθό των εργατών όλο και πιο ασταθή. Η αδιάκοπη, όσο και πιο γρήγορη τελειοποίηση της μηχανής κάνει τη θέση τους όλο και πιο επισφαλή. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στο μεμονωμένο εργάτη και στο μεμονωμένο αστό παίρνουν όλο και περισσότερο το χαρακτήρα συγκρούσεων ανάμεσα σε δύο τάξεις. Οι εργάτες αρχίζουν έτσι να συγκροτούν συνασπισμούς ενάντια στους αστούς. Συνασπίζονται για να υπερασπίσουν το μισθό της εργασίας τους. Ιδρύουν ακόμα και μόνιμες ενώσεις για να εξασφαλίσουν τα μέσα στην περίπτωση ενδεχόμενων ανταρσιών. Εδώ κι εκεί η πάλη ξεσπάει με τη μορφή εξεγέρσεων. Από καιρό σε καιρό οι εργάτες νικούν, αλλά η νίκη τους είναι παροδική. Το πραγματικό αποτέλεσμα των αγώνων τους δεν είναι η άμεση επιτυχία, αλλά η συνένωση των εργατών που ολοένα επεκτείνεται.

Η ενότητα αυτή προωθείται από τα αναπτυσσόμενα μέσα συγκοινωνίας που παράγονται από τη μεγάλη βιομηχανία και που συνδέουν μεταξύ τους τους εργάτες από διάφορα μέρη. Και φτάνει μονάχα να συνδεθούν μεταξύ τους για να συνενωθούν οι πολλοί τοπικοί αγώνες, που έχουν παντού τον ίδιο χαρακτήρα, σε μια εθνική πάλη, μια ταξική πάλη. Κάθε ταξικός αγώνας όμως είναι πολιτικός αγώνας.

Και την ένωση, που οι αστοί του μεσαίωνα με τους καρόδρομούς του χρειάστηκαν αιώνες για να την πραγματοποιήσουν, οι σύγχρονοι προλετάριοι την πραγματοποιούν με τους σιδηρόδρομους μέσα σε λίγα χρόνια. Αυτή η οργάνωση των προλετάριων σε τάξη και επομένως σε πολιτικό κόμμα, διασπάται πάλι κάθε στιγμή από το συναγωνισμό που υπάρχει ανάμεσα στους ίδιους τους εργάτες. Ξαναγεννιέται, όμως, πάντα, όλο και πιο δυνατή, πιο στέρεη, πιο ισχυρή.

Επωφελείται από τις διασπάσεις μέσα στην ίδια την αστική τάξη και επιβάλλει έτσι την αναγνώριση με νομοθετική μορφή ορισμένων συμφερόντων των εργατών. Έτσι επέβαλε το νόμο για το δεκάωρο στην Αγγλία. Γενικά, οι συγκρούσεις μέσα στην παλιά κοινωνία ευνοούν με πολλούς τρόπους την πορεία ανάπτυξης του προλεταριάτου. Η αστική τάξη βρίσκεται σε κατάσταση αδιάκοπου αγώνα: πρώτα, ενάντια στην αριστοκρατία. Αργότερα, ενάντια στα τμήματα εκείνα της ίδιας της αστικής τάξης που τα συμφέροντά τους έρχονται σε αντίθεση με την πρόοδο της βιομηχανίας.

Και πάντα, ενάντια στην αστική τάξη όλων των άλλων χωρών. Σε όλους αυτούς τους αγώνες, είναι υποχρεωμένη να κάνει έκκληση στο προλεταριάτο, να ζητάει τη βοήθειά του και να το τραβάει έτσι στην πολιτική κίνηση. Έτσι, η ίδια η αστική τάξη προμηθεύει στους προλετάριους τα δικά της στοιχεία μόρφωσης, δηλαδή τα όπλα ενάντια στον ίδιο τον εαυτό της. Ακόμα, όπως είδαμε, με την πρόοδο της βιομηχανίας ολόκληρα συστατικά μέρη της κυρίαρχης τάξης κατρακυλούν στο προλεταριάτο ή, τουλάχιστον, βλέπουν να απειλούνται οι όροι της ζωής τους. Κι αυτά φέρνουν στο προλεταριάτο πολλά στοιχεία μόρφωσης. Τέλος, σε περιόδους που ο ταξικός αγώνας πλησιάζει στη λύση του, η πορεία διάλυσης μέσα στην κυρίαρχη τάξη, μέσα σ’ όλη την παλιά κοινωνία, παίρνει ένα χαρακτήρα τόσο σφοδρό, τόσο χτυπητό, που ένα μικρό τμήμα της κυρίαρχης τάξης αποσπάται απ’ αυτήν και προσχωρεί στην επαναστατική τάξη, την τάξη που κρατά στα χέρια της το μέλλον.

Όπως παλιά, επομένως, ένα μέρος των ευγενών πέρασε στην αστική τάξη, έτσι και τώρα ένα τμήμα της αστικής τάξης περνάει στο προλεταριάτο, και ειδικά ένα τμήμα από τους αστούς ιδεολόγους που κατάφεραν να ανυψωθούν ως τη θεωρητική κατανόηση όλης της ιστορικής κίνησης. Απ’ όλες τις τάξεις που σήμερα βρίσκονται αντιμέτωπες με την αστική τάξη, μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική.

Οι υπόλοιπες τάξεις χάνονται κι εξαφανίζονται από τη μεγάλη βιομηχανία, ενώ το προλεταριάτο είναι το πιο χαρακτηριστικό προϊόν της. Οι μεσαίες τάξεις, ο μικρός βιομήχανος, ο μικρέμπορας, o βιοτέχνης, ο αγρότης, όλοι αυτοί πολεμούν την αστική τάξη για να διατηρήσουν την ύπαρξή τους σαν μεσαίες τάξεις και να σωθούν απ’ τον αφανισμό. Δεν είναι λοιπόν επαναστατικές αλλά συντηρητικές. Κάτι παραπάνω, είναι αντιδραστικές, γιατί ζητούν να στρέψουν προς τα πίσω τον τροχό της ιστορίας.

Αν είναι επαναστατικές, είναι σχετικά με το επικείμενο πέρασμά τους στο προλεταριάτο, και τότε δεν υπερασπίζουν τα σημερινά, αλλά τα μελλοντικά τους συμφέροντα, εγκαταλείπουν τη δική τους άποψη για να πάνε με την άποψη του προλεταριάτου. Το λούμπεν προλεταριάτο, αυτό το παθητικό προϊόν σαπίλας των πιο χαμηλών στρωμάτων της παλιάς κοινωνίας, παρασέρνεται εδώ κι εκεί στο κίνημα από την προλεταριακή επανάσταση, όμως απ’ τις συνθήκες της ζωής του είναι πάντα πρόθυμο να πουληθεί για αντιδραστικές ενέργειες. Οι όροι ύπαρξης της παλιάς κοινωνίας έχουν πια εκμηδενιστεί μέσα στις συνθήκες ύπαρξης του προλεταριάτου. Ο προλετάριος δεν έχει ιδιοκτησία. Οι σχέσεις του με τη γυναίκα του και με τα παιδιά δεν έχουν πια τίποτα το κοινό με τις σχέσεις της αστικής οικογένειας. Η σύγχρονη βιομηχανική εργασία, η σύγχρονη υποδούλωση στο κεφάλαιο, που είναι ίδια στην Αγγλία και τη Γαλλία, στην Αμερική και τη Γερμανία, αφαίρεσε από τον προλετάριο κάθε εθνικό χαρακτήρα. Οι νόμοι, η ηθική, η θρησκεία είναι γι’ αυτόν τόσες αστικές προλήψεις, όσα αστικά συμφέροντα κρύβονται πίσω τους. Όλες οι προηγούμενες τάξεις που έπαιρναν την εξουσία προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν τη θέση που κατέκτησαν, υποτάσσοντας όλη την κοινωνία στους όρους του δικού τους τρόπου ιδιοποίησης.

Οι προλετάριοι μπορούν να κατακτήσουν τις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις μονάχα καταργώντας τον ως σήμερα δικό τους τρόπο ιδιοποίησης και επομένως όλο τον ως τώρα τρόπο ιδιοποίησης. Οι προλετάριοι δεν έχουν τίποτα δικό τους να εξασφαλίσουν, έχουν όμως να καταστρέψουν κάθε ως τώρα ατομική ασφάλεια και ατομική εξασφάλιση. Όλα τα προηγούμενα κινήματα ήταν κινήματα της μειοψηφίας ή προς όφελος μιας μειοψηφίας.

Το προλεταριακό κίνημα είναι το αυτοτελές κίνημα της τεράστιας πλειοψηφίας προς όφελος της τεράστιας πλειοψηφίας. Το προλεταριάτο, το κατώτερο στρώμα της σημερινής κοινωνίας, δεν μπορεί να σηκωθεί, δεν μπορεί ν’ ανυψωθεί χωρίς να τιναχτεί στον αέρα όλο το εποικοδόμημα των στρωμάτων που αποτελούν την επίσημη κοινωνία. Η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή είναι κατ’ αρχήν εθνική. Φυσικά, το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει πριν απ’ όλα με τη δική του αστική τάξη.

Χαράζοντας τις γενικές φάσεις της εξέλιξης τον προλεταριάτου, παρακολουθήσαμε το λίγο-πολύ καλυμμένο εμφύλιο πόλεμο μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία, ως το σημείο που o πόλεμος αυτός ξεσπάει σε ανοιχτή επανάσταση και το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με τη βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης. Όπως είδαμε, όλες οι προηγούμενες κοινωνίες στηρίζονταν στην αντίθεση ανάμεσα σε τάξεις που καταπιέζουν και σε τάξεις που καταπιέζονται. Για να μπορεί όμως κανείς να καταπιέζει μια τάξη, πρέπει να εξασφαλίσει στην τάξη αυτή τέτοιους όρους ύπαρξης, που να της δίνουν τη δυνατότητα να ζει τουλάχιστον τη ζωή του σκλάβου.

Ο δουλοπάροικος στην εποχή της φεουδαρχίας κατάφερε ν’ ανέβει με τη δουλειά του και να γίνει μέλος της κοινότητας, όπως και o μικροαστός κατάφερε να γίνει αστός κάτω από το ζυγό του φεουδαρχικού απολυταρχισμού. Αντίθετα, ο σύγχρονος εργάτης, αντί ν’ ανυψώνεται με την πρόοδο της βιομηχανίας, βυθίζεται όλο και πιο χαμηλά, πιο κάτω ακόμα κι από τις συνθήκες ζωής της ίδιας του της τάξης. Ο εργάτης πέφτει στην αθλιότητα και η μαζική αθλιότητα αυξάνει ακόμα πιο γρήγορα από τον πληθυσμό και τον πλούτο.

Έτσι γίνεται φανερό ότι η αστική τάξη είναι ανίκανη να παραμείνει άλλο κυρίαρχη τάξη της κοινωνίας και να επιβάλει στην κοινωνία σαν ρυθμιστικό νόμο τους όρους ύπαρξης της τάξης της. Είναι ανίκανη να κυριαρχεί γιατί είναι ανίκανη να εξασφαλίσει στο σκλάβο της την ύπαρξη, ακόμα και μέσα στη σκλαβιά του, γιατί είναι υποχρεωμένη να τον ρίξει ως την κατάσταση που θα χρειάζεται να τον τρέφει αυτή αντί να τρέφεται η ίδια απ΄’ αυτόν. Η κοινωνία δεν μπορεί πια να ζήσει κάτω από την κυριαρχία της αστικής τάξης, δηλαδή η ύπαρξη της αστικής τάξης δεν συμβιβάζεται άλλο με την κοινωνία.

Ο ουσιαστικός όρος για την ύπαρξη και την κυριαρχία της αστικής τάξης είναι η συσσώρευση του πλούτου στα χέρια ιδιωτών, ο σχηματισμός και η αύξηση του κεφαλαίου. Η προϋπόθεση του κεφαλαίου είναι η μισθωτή εργασία. Η μισθωτή εργασία στηρίζεται αποκλειστικά στο συναγωνισμό ανάμεσα στους ίδιους τους εργάτες. Η πρόοδος της βιομηχανίας, που η αστική τάξη είναι ο άβουλος και παθητικός της φορέας, βάζει στη θέση της απομόνωσης των εργατών μέσα από το συναγωνισμό την επαναστατική τους συνένωση μέσα από την οργάνωση. Έτσι, με την ανάπτυξη της μεγάλης βιομηχανίας αφαιρείται κάτω από τα πόδια της αστικής τάξης το ίδιο το έδαφος που πάνω στη βάση του παράγει και ιδιοποιείται τα προϊόντα. Πριν απ’ όλα, η αστική τάξη παράγει τους ίδιους τους νεκροθάφτες της. Η πτώση της και η νίκη του προλεταριάτου είναι το ίδιο αναπόφευκτα.

3. Προλετάριοι και κομμουνιστές

Ποια είναι η σχέση των κομμουνιστών προς τους προλετάριους γενικά; Οι κομμουνιστές δεν αποτελούν κανένα ιδιαίτερο κόμμα απέναντι στ’ άλλα εργατικά κόμματα. Δεν έχουν συμφέροντα που ξεχωρίζουν από τα συμφέροντα του προλεταριάτου στο σύνολο του. Δεν διακηρύσσουν κάποιες ιδιαίτερες αρχές, που σύμφωνα μ’ αυτές θα ήθελαν να πλάσουν το προλεταριακό κίνημα. Οι κομμουνιστές διαφέρουν από τα άλλα προλεταριακά κόμματα μονάχα κατά τούτο: ότι από τη μια μεριά, στους διάφορους εθνικούς αγώνες των προλετάριων τονίζουν και προβάλλουν τα συμφέροντα που είναι κοινά σ’ όλο το προλεταριάτο κι ανεξάρτητα από την εθνότητα. Και από την άλλη, ότι στις διάφορες βαθμίδες ανάπτυξης του αγώνα ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, εκπροσωπούν πάντα τα συμφέροντα του κινήματος στο σύνολο του.

Στην πράξη, λοιπόν, οι κομμουνιστές είναι το πιο αποφασιστικό τμήμα των εργατικών κομμάτων όλων των χωρών, το τμήμα που τα κινεί πάντα προς τα μπρος. Θεωρητικά, πλεονεκτούν από την υπόλοιπη μάζα του προλεταριάτου με τη σωστή αντίληψη για τις συνθήκες, την πορεία και τα γενικά αποτελέσματα του προλεταριακού κινήματος. Ο άμεσος σκοπός των κομμουνιστών είναι ο ίδιος με το σκοπό όλων των άλλων προλεταριακών κομμάτων: συγκρότηση του προλεταριάτου σε τάξη, ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης, κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο.

Οι θεωρητικές θέσεις των κομμουνιστών δεν στηρίζονται καθόλου σε ιδέες, σε αρχές, που εφευρέθηκαν ή ανακαλύφθηκαν από τούτον ή εκείνον τον αναμορφωτή του κόσμου. Οι θέσεις τους αποτελούν μονάχα τη γενική έκφραση πραγματικών σχέσεων της υπάρχουσας πάλης των τάξεων, της ιστορικής κίνησης που συντελείται μπρος στα μάτια μας. Η κατάργηση των μέχρι τώρα σχέσεων ιδιοκτησίας δεν αποτελεί καθόλου ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του κομμουνισμού. Όλες οι σχέσεις ιδιοκτησίας υπόκεινταν σε μια συνεχή ιστορική αλλαγή, σε μια συνεχή ιστορική μεταβολή. Η γαλλική επανάσταση, για παράδειγμα, κατάργησε τη φεουδαρχική ιδιοκτησία προς όφελος της αστικής ιδιοκτησίας.

Αυτό που χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό δεν είναι η κατάργηση της ιδιοκτησίας γενικά, αλλά η κατάργηση της αστικής ιδιοκτησίας. Η σύγχρονη, όμως, αστική ατομική ιδιοκτησία είναι η τελευταία, η πληρέστερη έκφραση της παραγωγής και ιδιοποίησης των προϊόντων, που στηρίζεται σε ταξικές αντιθέσεις, στην εκμετάλλευση τον ενός απ’ τον άλλο. Μ’ αυτή την έννοια, οι κομμουνιστές μπορούν να συνοψίσουν τη θεωρία τους σ’ αυτή τη μοναδική διατύπωση: κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Μας κατηγόρησαν εμάς τους κομμουνιστές, πως θέλουμε να καταργήσουμε την ιδιοκτησία που αποκτήθηκε με την προσωπική δουλειά, με την ατομική εργασία, την ιδιοκτησία που αποτελεί τη βάση κάθε προσωπικής ελευθερίας, δραστηριότητας και αυτοτέλειας.

Την ιδιοκτησία που είναι προϊόν δουλειάς, που αποκτήθηκε και κερδήθηκε με την προσωπική εργασία! Μήπως μιλάτε για τη μικροαστική, τη μικροαγροτική ιδιοκτησία που είναι προγενέστερη από την αστική ιδιοκτησία; Αυτή δεν χρειάζεται να την καταργήσουμε εμείς, αυτή την κατάργησε και την καταργεί καθημερινά η ανάπτυξη της βιομηχανίας. Ή μήπως μιλάτε για τη σύγχρονη αστική ατομική ιδιοκτησία; Αλλά μήπως η μισθωτή εργασία, η εργασία του προλεταριάτου, του δημιουργεί ιδιοκτησία; Καθόλου. Δημιουργεί το κεφάλαιο, δηλαδή την ιδιοκτησία που εκμεταλλεύεται τη μισθωτή εργασία και που μπορεί να αυξάνει μόνο με τον όρο ότι θα παράγει καινούργια μισθωτή εργασία, για να την εκμεταλλεύεται και πάλι. Στην τωρινή της μορφή, η ιδιοκτησία κινείται μέσα στην αντίθεση του κεφαλαίου και της μισθωτής εργασίας.

Ας εξετάσουμε τις δύο πλευρές αυτής της αντίθεσης. Το να είσαι καπιταλιστής δεν σημαίνει να κατέχεις μονάχα μια καθαρά προσωπική θέση, αλλά μια κοινωνική θέση στην παραγωγή. Το κεφάλαιο είναι συλλογικό προϊόν και μπορεί να μπει σε κίνηση μονάχα με την κοινή δράση πολλών μελών και, σε τελευταία ανάλυση μάλιστα, μονάχα με την κοινή δράση όλων των μελών της κοινωνίας. Το κεφάλαιο, λοιπόν, δεν είναι μια προσωπική δύναμη, αλλά μια κοινωνική δύναμη. Αν λοιπόν το κεφάλαιο μεταβληθεί σε κοινή ιδιοκτησία, που θα ανήκει σ’ όλα τα μέλη της κοινωνίας, τότε δεν μετατρέπεται μια προσωπική ιδιοκτησία σε κοινωνική. Μεταβάλλεται μονάχα ο κοινωνικός χαρακτήρας της ιδιοκτησίας. Χάνει τον ταξικό της χαρακτήρα. Ας έρθουμε στη μισθωτή εργασία. Η μέση τιμή της μισθωτής εργασίας είναι το κατώτατο όριο του μισθού της εργασίας, δηλαδή του ποσού των μέσων συντήρησης που είναι απαραίτητα για να διατηρηθεί ο εργάτης στη ζωή σαν εργάτης.

Αυτό λοιπόν που ιδιοποιείται ο εργάτης με τη δραστηριότητά του, τον φτάνει ίσα-ίσα για να αναπαράγει μονάχα τη γυμνή ύπαρξή του. Με κανέναν τρόπο δεν θέλουμε να καταργήσουμε αυτή την προσωπική ιδιοποίηση των προϊόντων της εργασίας, που είναι απαραίτητη για την αναπαραγωγή της άμεσης ζωής, μια ιδιοποίηση, που δεν αφήνει κανένα καθαρό κέρδος που θα μπορούσε να δώσει δικαίωμα πάνω σε ξένη δουλειά. Θέλουμε μονάχα να εξαλείψουμε τον άθλιο χαρακτήρα αυτής της ιδιοποίησης, όπου ο εργάτης ζει μόνο για να αυξάνει το κεφάλαιο και ζει μόνο όσο το απαιτούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Στην αστική κοινωνία η ζωντανή δουλειά είναι μονάχα ένα μέσο για να αυξάνει η συσσωρευμένη εργασία.

Στην κομμουνιστική κοινωνία η συσσωρευμένη εργασία είναι μονάχα ένα μέσο για να διευρύνει, να πλουτίζει και να προάγει τη ζωή των εργατών. Στην αστική κοινωνία, λοιπόν, το παρελθόν κυριαρχεί πάνω στο παρόν. Στην κομμουνιστική κοινωνία το παρόν κυριαρχεί πάνω στο παρελθόν. Στην αστική κοινωνία το κεφάλαιο είναι αυτοτελές και προσωπικό, ενώ το άτομο που δρα είναι χωρίς αυτοτέλεια και χωρίς προσωπικότητα. Και την κατάργηση αυτής της κατάστασης η αστική τάξη την ονομάζει κατάργηση της προσωπικότητας και της ελευθερίας! Και με το δίκιο της. Γιατί πρόκειται ουσιαστικά για την κατάργηση της αστικής προσωπικότητας, της αστικής αυτοτέλειας και της αστικής ελευθερίας.

Με τη λέξη ελευθερία εννοούν, μέσα στις τωρινές συνθήκες των αστικών σχέσεων παραγωγής, το ελεύθερο εμπόριο, την ελεύθερη αγορά και πώληση. Αν όμως εξαφανιστεί το εμπόριο, εξαφανίζεται μαζί και το ελεύθερο εμπόριο. Οι φλυαρίες για ελεύθερο εμπόριο, καθώς και τα παχιά λόγια της αστικής μας τάξης για ελευθερία, έχουν γενικά κάποιο νόημα όταν πρόκειται για το δεσμευμένο εμπόριο, για τον υποδουλωμένο αστό του μεσαίωνα, δεν έχουν όμως κανένα νόημα όταν πρόκειται για την κομμουνιστική κατάργηση του εμπορίου, για την κατάργηση των αστικών σχέσεων παραγωγής και για την κατάργηση ης ίδιας της αστικής τάξης.

Σας πιάνει τρόμος γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την ατομική ιδιοκτησία. Όμως στη σημερινή σας κοινωνία, η ατομική ιδιοκτησία έχει καταργηθεί για τα εννιά δέκατα τωv μελών της. Και υπάρχει ίσα-ίσα, γιατί δεν υπάρχει για τα εννιά δέκατα. Μας κατηγορείτε, λοιπόν, γιατί θέλουμε να καταργήσουμε μια ιδιοκτησία που προϋποθέτει σαν απαραίτητο όρο την έλλειψη ιδιοκτησίας για την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας. Με μια λέξη, μας κατηγορείτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε τη δική σας ιδιοκτησία.

Ναι, πραγματικά αυτό θέλουμε. Από τη στιγμή που η εργασία δεν θα μπορεί πια να μετατρέπεται σε κεφάλαιο, σε χρήμα, σε γαιοπρόσοδο, με μια λέξη, σε κοινωνική δύναμη που μπορεί να μονοπωληθεί, δηλαδή από τη στιγμή που η προσωπική ιδιοκτησία δεν θα μπορεί πια να μεταβάλλεται σε αστική ιδιοκτησία, απ’ αυτήν τη στιγμή διακηρύχνετε ότι καταργείται το άτομο. Ομολογείτε, λοιπόν, πως με τη λέξη άτομο δεν εννοείτε παρά μονάχα τον αστό, μονάχα τον αστό ιδιοκτήτη. Κι αυτό το άτομο πρέπει πραγματικά να εξαλειφθεί.

Ο κομμουνισμός δεν αφαιρεί από κανέναν τη δυνατότητα να ιδιοποιείται κοινωνικά προϊόντα. Αφαιρεί μόνο τη δυνατότητα να υποδουλώνει με την ιδιοποίηση αυτή ξένη εργασία. Αντέταξαν ότι με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας θα σταματήσει κάθε δραστηριότητα και ότι θα επικρατήσει μια γενική τεμπελιά. Αν ήταν έτσι, τότε από πολύν καιρό η αστική κοινωνία θα είχε καταστραφεί από την αδράνεια, αφού αυτοί που δουλεύουν σ’ αυτήν δεν κερδίζουν τίποτα, κι αυτοί που κερδίζουν δεν δουλεύουν. Όλος αυτός ο συλλογισμός καταλήγει στην ταυτολογία ότι δεν θα υπάρχει πια μισθωτή εργασία, μόλις θα παύσει να υπάρχει πια κεφάλαιο. Όλες οι αντιρρήσεις που στρέφονται ενάντια στον κομμουνιστικό τρόπο ιδιοποίησης και παραγωγής των υλικών προϊόντων, επεκτάθηκαν επίσης και ενάντια στην ιδιοποίηση και την παραγωγή των προϊόντων της πνευματικής εργασίας.

Όπως για τον αστό η κατάργηση της ταξικής ιδιοκτησίας σημαίνει την κατάργηση της ίδιας της παραγωγής, έτσι και η κατάργηση της ταξικής μόρφωσης είναι γι’ αυτόν ταυτόσημη με την κατάργηση της μόρφωσης γενικά. Η μόρφωση, που ο αστός κλαίει το χαμό της, σημαίνει για την τεράστια πλειοψηφία τη μετατροπή της σε εξάρτημα της μηχανής. Μη λογομαχείτε όμως μαζί μας, αναμετρώντας την κατάργηση της αστικής ιδιοκτησίας με τις αστικές σας αντιλήψεις για ελευθερία, μόρφωση, δίκαιο κλπ.

Οι ίδιες οι ιδέες σας είναι προϊόντα των αστικών σχέσεων παραγωγής και ιδιοκτησίας, όπως και το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας. Μαζί μ’ όλες τις κυρίαρχες τάξεις που εξαφανίστηκαν συμμερίζεστε κι εσείς τη συμφεροντολογική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία μετατρέπετε τις σχέσεις σας παραγωγής και ιδιοκτησίας, από σχέσεις ιστορικές και παροδικές μέσα στην πορεία της παραγωγής, σε αιώνιους φυσικούς και λογικούς νόμους.

Αυτό που παραδέχεστε για την αρχαία ιδιοκτησία, αυτό που παραδέχεστε για τη φεουδαρχική ιδιοκτησία δεν μπορείτε πια να το παραδεχτείτε για την αστική ιδιοκτησία. Κατάργηση της οικογένειας! Ακόμα και οι πιο ριζοσπάστες αγανακτούν γι’ αυτή την επαίσχυντη πρόθεση των κομμουνιστών. Πάνω σε ποια βάση στηρίζεται η σημερινή, η αστική οικογένεια; Πάνω στο κεφάλαιο, πάνω στο ατομικό κέρδος. Η οικογένεια αυτή σε ολόπλευρα αναπτυγμένη μορφή υπάρχει μονάχα για την αστική τάξη. Έχει όμως το συμπλήρωμά της στην αναγκαστική έλλειψη της οικογένειας για τον προλετάριο και στη δημόσια πορνεία.

Η αστική οικογένεια εξαλείφεται φυσικά μαζί με την εξάλειψη αυτού του συμπληρώματος της, και τα δύο εξαφανίζονται μαζί με την εξαφάνιση του κεφαλαίου. Μας κατηγορείτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την εκμετάλλευση των παιδιών απ’ τους γονείς τους; Το ομολογούμε αυτό το έγκλημα. Μας λέτε, όμως, ότι καταργούμε τις πιο προσφιλείς σχέσεις, αντικαθιστώντας τη διαπαιδαγώγηση στο σπίτι με την κοινωνική διαπαιδαγώγηση. Και μήπως και η δική σας διαπαιδαγώγηση δεν καθορίζεται από την κοινωνία; Μήπως δεν καθορίζεται από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ανατρέφετε τα παιδιά σας με την άμεση ή έμμεση ανάμειξη της κοινωνίας, με το σχολείο κλπ.;

Την επίδραση της κοινωνίας στη διαπαιδαγώγηση δεν την εφευρίσκουν οι κομμουνιστές· αυτοί μόνο το χαρακτήρα της αλλάζουν, αποσπούν τη διαπαιδαγώγηση από την επίδραση της κυρίαρχης τάξης. Οι αστικές φλυαρίες για την οικογένεια και τη διαπαιδαγώγηση, για τις προσφιλείς σχέσεις των γονιών με τα παιδιά, γίνονται τόσο πιο αηδιαστικές, όσο περισσότερο, εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανίας, σπάνε όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί για τους προλετάριους και τα παιδιά μεταβάλλονται σε απλά εμπορικά είδη και όργανα εργασίας. Μα εσείς οι κομμουνιστές θέλετε να φέρετε την κοινοκτημοσύνη των γυναικών, φωνάζει “εν χορώ” ολόκληρη η αστική τάξη.

Ο αστός βλέπει στη γυναίκα του ένα απλό εργαλείο παραγωγής. Ακούει να λένε πως τα εργαλεία παραγωγής πρόκειται να τα εκμεταλλεύονται από κοινού και φυσικά δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο, παρά ότι η μοίρα της κοινοκτημοσύνης θα βρει και τις γυναίκες. Δεν υποπτεύεται καν πως πρόκειται ακριβώς να καταργηθεί η θέση της γυναίκας σαν απλό εργαλείο παραγωγής. Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει τίποτα πιο γελοίο από την υπερηθική φρίκη που προκαλεί στους αστούς μας η δήθεν επίσημη κοινοκτημοσύνη των γυναικών από τους κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές δεν έχουν ανάγκη να καθιερώσουν την κοινοκτημοσύνη των γυναικών: αυτή υπήρχε σχεδόν πάντα.

Οι αστοί μας, μη όντας ευχαριστημένοι απ’ το γεγονός ότι έχουν στη διάθεσή τους τις γυναίκες και τις κόρες των προλετάριών τους, χωρίς καν να γίνεται λόγος για την επίσημη πορνεία, βρίσκουν μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση να ξελογιάζουν ο ένας τη γυναίκα του άλλου. Ο αστικός γάμος είναι στην πραγματικότητα η κοινοκτημοσύνη των παντρεμένων γυναικών. Το πολύ-πολύ θα μπορούσαν να κατηγορήσουν τους κομμουνιστές ότι στη θέση μιας υποκριτικά καλυμμένης κοινοκτημοσύνης των γυναικών θέλουν να βάλουν μια επίσημη, ανοιχτόκαρδη κοινοκτημοσύνη.

Αλλωστε είναι αυτονόητο πως με την κατάργηση των σημερινών σχέσεων παραγωγής εξαφανίζεται και η κοινοκτημοσύνη των γυναικών που απορρέει από αυτές, δηλαδή η επίσημη και η ανεπίσημη πορνεία. Ακόμα κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές ότι θέλουν τάχα να καταργήσουν την πατρίδα, την εθνότητα. Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ’ αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη, να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη.

Οι εθνικοί χωρισμοί και οι εθνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς εξαφανίζονται όλο και περισσότερο με την ανάπτυξη της αστικής τάξης, την ελευθερία του εμπορίου, την παγκόσμια αγορά, την ομοιομορφία της βιομηχανικής παραγωγής και των συνθηκών ζωής που αντιστοιχούν σ’ αυτήν. Η κυριαρχία του προλεταριάτου θα τους εξαφανίσει ακόμα πιο πολύ. Η κοινή δράση, τουλάχιστον των πολιτισμένων χωρών, αποτελεί έναν από τους πρώτους όρους της απελευθέρωσής του.

Στο βαθμό που θα καταργείται η εκμετάλλευση του ενός ατόμου από το άλλο, θα καταργείται και η εκμετάλλευση του ενός έθνους από το άλλο. Μαζί με την εξάλειψη της αντίθεσης των τάξεων στο εσωτερικό των εθνών, εξαλείφεται και η εχθρική στάση των εθνών μεταξύ τους. Οι κατηγορίες ενάντια στον κομμουνισμό που γίνονται γενικά από θρησκευτική, φιλοσοφική και ιδεολογική σκοπιά δεν αξίζουν να συζητηθούν διεξοδικά.

Χρειάζεται μήπως μεγάλη νοημοσύνη για να καταλάβει κανείς ότι μαζί με τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων, μαζί με τις κοινωνικές τους σχέσεις, με την κοινωνική τους ύπαρξη, αλλάζουν και οι παραστάσεις, οι αντιλήψεις και οι έννοιές τους, με μια λέξη αλλάζει και η συνείδησή τους; Τι άλλο αποδείχνει η ιστορία των ιδεών, παρά ότι η πνευματική παραγωγή μεταβάλλεται μαζί με την υλική παραγωγή; Οι κυρίαρχες ιδέες μιας εποχής ήταν πάντα μονάχα οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης.

Μιλάνε για ιδέες που επαναστατικοποιούν μια ολόκληρη κοινωνία. Μ’ αυτό εκφράζουν μονάχα το γεγονός, ότι μέσα στην παλιά κοινωνία σχηματίστηκαν τα στοιχεία μιας νέας, ότι με τη διάλυση των παλιών συνθηκών ζωής συμβαδίζει η διάλυση των παλιών ιδεών. Όταν ο αρχαίος κόσμος βρισκόταν στη δύση του, οι παλιές θρησκείες νικήθηκαν από τη χριστιανική θρησκεία. Όταν το 18ο αιώνα οι χριστιανικές ιδέες υπέκυψαν στις ιδέες του διαφωτισμού, η φεουδαρχική κοινωνία πάλευε για ζωή και θάνατο με την αστική τάξη που ήταν τότε επαναστατική.

Οι ιδέες της ελευθερίας της συνείδησης και της θρησκείας εκφράζανε μονάχα την κυριαρχία του ελεύθερου συναγωνισμού στο πεδίο της γνώσης. “Αλλά”, θα μας πουν, “οι θρησκευτικές, ηθικές, φιλοσοφικές, πολιτικές, νομικές ιδέες κλπ. έχουν βέβαια αλλάζει μέσα στην πορεία της ιστορικής εξέλιξης. Όμως, η θρησκεία, η ηθική, η φιλοσοφία, η πολιτική, το δίκαιο διατηρούνται πάντα μέσα σ’ αυτή την αλλαγή. Υπάρχουν ακόμα αιώνιες αλήθειες, όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη κλπ., που είναι κοινές σ’ όλες τις κοινωνικές καταστάσεις.

Ο κομμουνισμός όμως καταργεί τις αιώνιες αλήθειες, καταργεί τη θρησκεία, την ηθική, αντί να ανανεώσει τη μορφή τους, αντιφάσκει επομένως με όλες τις προηγούμενες ιστορικές εξελίξεις. “Σε τι συνοψίζεται αυτή η κατηγορία; Η ιστορία όλης της ως τώρα κοινωνίας κινήθηκε μέσα σε ταξικές αντιθέσεις, που στις διάφορες εποχές διαμορφώνονταν διαφορετικά. Όμως, οποιαδήποτε μορφή κι αν πήραν, η εκμετάλλευση του ενός μέρους της κοινωνίας από το άλλο είναι ένα γεγονός κοινό σ’ όλους τους προηγούμενους αιώνες.

Γι’ αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο ότι η κοινωνική συνείδηση όλων των αιώνων, σε πείσμα κάθε διαφοράς και ποικιλομορφίας, κινείται μέσα σε ορισμένες κοινές μορφές, σε μορφές συνείδησης, που θα διαλυθούν ολοκληρωτικά μονάχα με την πλήρη εξαφάνιση της ταξικής αντίθεσης. Η κομμουνιστική επανάσταση αποτελεί την πιο ριζική ρήξη με τις πατροπαράδοτες σχέσεις ιδιοκτησίας. Δεν είναι καθόλου περίεργο που στην πορεία της ανάπτυξής της ξεκόβει με τον πιο ριζικό τρόπο με τις πατροπαράδοτες ιδέες. Όμως ας αφήσουμε τώρα τις αντιρρήσεις της αστικής τάξης ενάντια στον κομμουνισμό.

Είδαμε κιόλας πιο πάνω ότι το πρώτο βήμα στην εργατική επανάσταση είναι η ανύψωση του προλεταριάτου σε κυρίαρχη τάξη, η κατάκτηση της δημοκρατίας. Το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει την πολιτική του κυριαρχία για ν’ αποσπάσει βαθμιαία από την αστική τάξη όλο το κεφάλαιο, να συγκεντρώσει όλα τα εργαλεία παραγωγής στα χέρια του κράτους, δηλαδή του προλεταριάτου που είναι οργανωμένο σαν κυρίαρχη τάξη, και να αυξήσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τη μάζα των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό, φυσικά, στην αρχή μπορεί να γίνει μονάχα με δεσποτικές επεμβάσεις στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας και στις αστικές σχέσεις παραγωγής, δηλαδή με μέτρα που οικονομικά φαίνονται ανεπαρκή και αστήρικτα, αλλά που στην πορεία τον κινήματος ξεπερνούν τον εαυτό τους και γίνονται αναπόφευκτα το μέσο για να ανατραπεί ολόκληρος ο τρόπος παραγωγής. Αυτά τα μέτρα, φυσικά, θα είναι διαφορετικά ανάλογα με τις διάφορες χώρες. Ωστόσο, για τις πιο προχωρημένες χώρες θα μπορούν να μπουν σε εφαρμογή, σχεδόν παντού, τα παρακάτω μέτρα:

• Απαλλοτρίωση της γαιοκτησίας και χρησιμοποίηση της γαιοπροσόδου, για να αντιμετωπιστούν οι κρατικές δαπάνες.
• Γερή προοδευτική φορολογία.
• Κατάργηση του κληρονομικού δικαίου.
• Κατάσχεση της περιουσίας όλων των φυγάδων και των στασιαστών.
• Συγκέντρωση της πίστης στα χέρια του κράτους, μέσω μιας εθνικής τράπεζας, που τα κεφάλαιά της θα ανήκουν στο κράτος και που θα έχει το αποκλειστικό μονοπώλιο.
• Συγκέντρωση στα χέρια του κράτους όλων των μέσων μεταφοράς.
• Αύξηση του αριθμού των εθνικών εργοστασίων και των εργαλείων παραγωγής.
• Εκχέρσωση και βελτίωση των γαιών, σύμφωνα μ’ ένα γενικό σχέδιο.
• Ίση υποχρεωτική δουλειά για όλους. Οργάνωση βιομηχανικών στρατών, ιδιαίτερα για τη γεωργία.
• Συνδυασμός της γεωργίας και της βιομηχανίας. Μέτρα που τείνουν στο να εξαφανίσουν βαθμιαία τη διαφορά ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο.
• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Κατάργηση της δουλειάς των παιδιών στα εργοστάσια με τη σημερινή της μορφή. Συνδυασμός της εκπαίδευσης με την υλική παραγωγή κλπ. κλπ.

Όταν στην πορεία της εξέλιξης θα έχουν εξαφανιστεί οι ταξικές διαφορές, κι όταν θα έχει συγκεντρωθεί όλη η παραγωγή στα χέρια των οργανωμένων ατόμων, τότε η δημόσια εξουσία θα χάσει τον πολιτικό της χαρακτήρα. Η πολιτική εξουσία στην ουσία της είναι η οργανωμένη βία μιας τάξης για την καταπίεση μιας άλλης. Όταν το προλεταριάτο στην πάλη του ενάντια στην αστική τάξη συγκροτείται αναγκαστικά σε τάξη, όταν γίνεται με μια επανάσταση κυρίαρχη τάξη και σαν κυρίαρχη τάξη καταργεί βίαια τις παλιές σχέσεις παραγωγής, τότε μαζί μ’ αυτές τις σχέσεις παραγωγής καταργεί τους όρους ύπαρξης της ταξικής αντίθεσης, τις τάξεις γενικά και έτσι και την ίδια τη δικιά του κυριαρχία σαν τάξη.

Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις έρχεται μια ένωση, όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων.

4. Σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία

4.1. Ο Αντιδραστικός Σοσιαλισμός

4.1.1. Ο φεουδαρχικός σοσιαλισμός

Η γαλλική και η αγγλική αριστοκρατία απ’ την ίδια την ιστορική της θέση ήταν προορισμένη να γράφει λίβελους ενάντια στη σύγχρονη αστική κοινωνία. Στη γαλλική επανάσταση του Ιούλη του 1830, στο αγγλικό κίνημα για τη μεταρρύθμιση, η αριστοκρατία υπέκυψε για μια ακόμα φορά στο μισητό νεόπλουτο. Δεν μπορούσε πια να γίνεται λόγος για ένα σοβαρό πολιτικό αγώνα. Μονάχα η φιλολογική πάλη της απέμεινε. Αλλά και στον τομέα της φιλολογίας είχε γίνει αδύνατη η παλιά φρασεολογία της εποχής της παλινόρθωσης.

Η αριστοκρατία για να προκαλέσει συμπάθειες έπρεπε να παραβλέψει φαινομενικά τα δικά της συμφέροντα και να διατυπώσει το κατηγορητήριο της ενάντια στην αστική τάξη μονάχα προς το συμφέρον της εργατικής τάξης που ήταν θύμα της εκμετάλλευσης. Έτσι απολάμβανε την ικανοποίηση ότι μπορούσε ν’ απευθύνει λίβελους ενάντια στο νέο αφεντικό της και να του ψιθυρίζει στ’ αυτί λίγο-πολύ μαύρες προφητείες.

Μ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε ο φεουδαρχικός σοσιαλισμός, μισός ιερεμιάδα, μισός λίβελος, μισός αντίλαλος απ’ το παρελθόν, μισός απειλή για το μέλλον, κάποτε χτυπώντας κατάστηθα την αστική τάξη με πικρόχολη, πνευματική, σαρκαστική κριτική, αλλά που φαινόταν πάντα κωμικός με την ολοκληρωτική ανικανότητά του να κατανοήσει την πορεία της σύγχρονης ιστορίας. Για να πάρουν μαζί τους το λαό, ανέμιζαν για σημαία τον προλεταριακό σάκο της επαιτείας. Κάθε φορά όμως που o λαός τους ακολουθούσε, έβλεπε από πίσω τους τα παλιά φεουδαρχικά οικόσημα και σκόρπιζε ξεσπάζοντας σε βροντερά ασεβή γέλια.

Ένα μέρος από τους γάλλους νομιμόφρονες και η “Νέα Αγγλία” πρόσφεραν στον κόσμο αυτό το θέαμα. Όταν οι φεουδάρχες αποδείχνουν ότι ο δικός τους τρόπος εκμετάλλευσης ήταν αλλιώς διαμορφωμένος από τον αστικό, τότε ξεχνούν μονάχα ένα πράγμα, ότι αυτοί ασκούσαν την εκμετάλλευση μέσα σε ολότελα διαφορετικές καταστάσεις και συνθήκες που έχουν ξεπεραστεί σήμερα. Όταν αποδείχνουν ότι κάτω από τη δική τους κυριαρχία δεν υπήρχε το σύγχρονο προλεταριάτο, ξεχνούν μόνο ότι η σύγχρονη αστική τάξη ήταν ίσα-ίσα ένας αναγκαίος γόνος του δικού τους κοινωνικού καθεστώτος. Κατά τα άλλα αποσιωπούν τόσο λίγο τον αντιδραστικό χαρακτήρα της κριτικής τους, που η κύριά τους κατηγορία ενάντια στην αστική τάξη είναι ακριβώς ότι στο καθεστώς της αναπτύσσεται μια τάξη που θα τινάξει στον αέρα όλο το παλιό κοινωνικό καθεστώς. Κατηγορούν την αστική τάξη ακόμα περισσότερο ότι δημιουργεί ένα επαναστατικό προλεταριάτο και όχι ένα προλεταριάτο γενικά.

Γι’ αυτό, στην πολιτική πρακτική συμμετέχουν σ’ όλα τα μέτρα βίας ενάντια στην εργατική τάξη. Και στην καθημερινή ζωή, παρ’ όλη τη φουσκωμένη φρασεολογία τους, καταδέχονται να μαζεύουν τα χρυσά μήλα και να εμπορεύονται και ν’ ανταλλάσσουν την πίστη, τον έρωτα και την τιμή, με μαλλί, κοκκινογούλια και ρακή.

Κι όπως ο παπάς κι ο φεουδάρχης βάδιζαν πάντα χέρι με χέρι, έτσι και ο παπαδίστικος σοσιαλισμός βαδίζει χέρι με χέρι με το φεουδαρχικό σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να δώσεις ένα σοσιαλιστικό επίχρισμα στο χριστιανικό ασκητισμό. Μήπως o χριστιανισμός δεν καταφέρθηκε κι ενάντια στην ατομική ιδιοκτησία, ενάντια στο γάμο, ενάντια στο κράτος; Μήπως στη θέση τους δεν κήρυχνε την αγαθοεργία και τη ζητιανιά, την αγαμία και τη θανάτωση της σάρκας, το μοναχικό βίο και την εκκλησία; Ο χριστιανικός σοσιαλισμός δεν είναι παρά ο αγιασμός που μ’ αυτόν ο παπάς ευλογεί το θυμό του αριστοκράτη.

4.1.2. Ο μικροαστικός σοσιαλισμός

Η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν είναι η μοναδική τάξη που γκρεμίστηκε από την αστική τάξη, δεν είναι η μοναδική τάξη που οι συνθήκες της ζωής της μαραίνονταν και σβήνανε μέσα στη σύγχρονη αστική κοινωνία. Οι ελεύθεροι αστοί και η μικρή αγροτική τάξη του μεσαίωνα ήταν οι πρόδρομοι της σύγχρονης αστικής τάξης.

Στις βιομηχανικά και εμπορικά λιγότερο αναπτυγμένες χώρες, αυτή η τάξη εξακολουθεί να φυτοζωεί πλάι στην αστική τάξη που αναπτύσσεται. Στις χώρες όπου αναπτύχθηκε ο σύγχρονος πολιτισμός, διαμορφώθηκε μια καινούργια τάξη μικροαστών, που ταλαντεύεται ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη και που σαν συμπληρωματικό κομμάτι της αστικής κοινωνίας ξαναδημιουργείται πάντα απ’ την αρχή, που τα μέλη της όμως εκσφενδονίζονται διαρκώς μέσα από το συναγωνισμό προς τα κάτω, προς το προλεταριάτο, και που ακόμα, με την ανάπτυξη της μεγάλης βιομηχανίας, βλέπουν να πλησιάζει η στιγμή που θα εξαφανιστούν ολότελα σαν αυτοτελές τμήμα της σύγχρονης κοινωνίας και θα αντικατασταθούν στο εμπόριο, τη μανιφακτούρα και τη γεωργία, με επιστάτες και υπηρέτες.

Σε χώρες όπως στη Γαλλία, όπου η αγροτική τάξη αποτελεί πολύ περισσότερο από το μισό του πληθυσμού, ήταν φυσικό συγγραφείς, που πήγαιναν μαζί με το προλεταριάτο ενάντια στην αστική τάξη, να χρησιμοποιήσουν στην κριτική τους για το αστικό καθεστώς το μικροαστικό και μικροαγροτικό μέτρο και να πάρουν το μέρος των εργατών από τη μικροαστική σκοπιά. Έτσι διαμορφώθηκε ο μικροαστικός σοσιαλισμός. Ο Σισμοντί είναι ο αρχηγός αυτής της φιλολογίας, όχι μονάχα για τη Γαλλία, αλλά και για την Αγγλία. Ο σοσιαλισμός αυτός ανέλυσε με πολύ μεγάλη οξύνοια τις αντιφάσεις που υπάρχουν στις σύγχρονες σχέσεις παραγωγής. Ξεσκέπασε τις υποκριτικές ωραιοποιήσεις των οικονομολόγων. Απέδειξε με αδιάψευστο τρόπο τα καταστροφικά αποτελέσματα των μηχανών και του καταμερισμού της εργασίας, τη συγκέντρωση των κεφαλαίων και της γαιοκτησίας, την υπερπαραγωγή, τις κρίσεις, τον αναγκαστικό αφανισμό των μικροαστών και αγροτών, την αθλιότητα του προλεταριάτου, την αναρχία στην παραγωγή, την κραυγαλέα δυσαναλογία στη διανομή του πλούτου, τον εξοντωτικό βιομηχανικό πόλεμο ανάμεσα στα έθνη, τη διάλυση των παλιών εθίμων, των παλιών οικογενειακών σχέσεων, των παλιών εθνοτήτων.

Ωστόσο, στο θετικό του περιεχόμενο, ο σοσιαλισμός αυτός θέλει είτε ν’ αποκαταστήσει τα παλιά μέσα παραγωγής και ανταλλαγής και μαζί τους τις παλιές σχέσεις ιδιοκτησίας και την παλιά κοινωνία, είτε να κλείσει ξανά με τη βία τα σύγχρονα μέσα παραγωγής και ανταλλαγής μέσα στα πλαίσια των παλιών σχέσεων ιδιοκτησίας, που είχαν ανατιναχτεί και που δεν μπορούσαν παρά ν’ ανατιναχτούν απ’ αυτά τα ίδια τα σύγχρονα μέσα παραγωγής. Και στις δύο περιπτώσεις, ο σοσιαλισμός αυτός είναι ταυτόχρονα και αντιδραστικός και ουτοπικός. Συντεχνιακό καθεστώς στη μανιφακτούρα και πατριαρχική οικονομία στην ύπαιθρο, αυτή είναι η τελευταία του λέξη. Στην παραπέρα εξέλιξή της η τάση αυτή κατάντησε μια δειλή αποχαύνωση.

4.1.3. Ο γερμανικός ή ο “αληθινός” σοσιαλισμός

Η σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία της Γαλλίας που γεννήθηκε κάτω από την πίεση της κυρίαρχης αστικής τάξης, και που είναι η φιλολογική έκφραση της πάλης ενάντια σ’ αυτή την κυριαρχία, μεταφέρθηκε στη Γερμανία σε εποχή όπου η αστική τάξη μόλις άρχιζε τον αγώνα της ενάντια στο φεουδαρχικό απολυταρχισμό.

Γερμανοί φιλόσοφοι, μισοφιλόσοφοι και ωραιολόγοι ρίχτηκαν αχόρταγα σ’ αυτή τη φιλολογία και ξέχασαν ακριβώς ότι με την εισαγωγή αυτών των έργων απ’ τη Γαλλία στη Γερμανία, δεν είχε γίνει ταυτόχρονα και η εισαγωγή των γαλλικών συνθηκών ζωής. Μέσα στις γερμανικές συνθήκες, η γαλλική φιλολογία έχασε κάθε άμεση πρακτική σημασία και πήρε μια όψη καθαρά φιλολογική.

Αναγκάστηκε να παρουσιαστεί σαν αργόσχολη θεωρητικολογία για την πραγματοποίηση της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, για τους γερμανούς φιλόσοφους του 18ου αιώνα, οι διεκδικήσεις της πρώτης γαλλικής επανάστασης είχαν μονάχα την έννοια ότι ήταν διεκδικήσεις του “πρακτικού λόγου” γενικά, και οι εκδηλώσεις της θέλησης της επαναστατικής γαλλικής αστικής τάξης σήμαιναν στα μάτια τους, τους νόμους της καθαρής θέλησης, της θέλησης, όπως θα πρέπει να είναι, της αληθινά ανθρώπινης θέλησης. Η αποκλειστική δουλειά των γερμανών λογίων ήταν να εναρμονίσουν τις νέες γαλλικές ιδέες με την παλιά τους φιλοσοφική συνείδηση ή καλύτερα να αφομοιώσουν τις γαλλικές ιδέες από τη δικιά τους τη φιλοσοφική άποψη.

Η αφομοίωση αυτή έγινε με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο αφομοιώνει κανείς μια ξένη γλώσσα, με τη μετάφραση. Είναι γνωστό πώς οι καλόγεροι μετέγραφαν με ανούσιες ιστορίες καθολικών αγίων τα χειρόγραφα, όπου ήταν γραμμένα τα κλασικά έργα της αρχαίας ειδωλολατρικής εποχής. Οι γερμανοί λόγιοι ακολούθησαν τον αντίθετο δρόμο με τη βέβηλη γαλλική φιλολογία. Έγραφαν τις φιλοσοφικές τους ανοησίες πίσω από το γαλλικό πρωτότυπο.

Για παράδειγμα, πίσω από τη γαλλική κριτική των χρηματικών σχέσεων, έγραψαν: “Αποξένωση της ανθρώπινης φύσης”. Πίσω από τη γαλλική κριτική του αστικού κράτους έγραψαν: “Κατάργηση της κυριαρχίας του αφηρημένου γενικού” κλπ. Την υποκατάσταση αυτής της φιλοσοφικής φρασεολογίας στις γαλλικές εξελίξεις τη βάφτισαν “φιλοσοφία της πράξης”, “αληθινό σοσιαλισμό”, “γερμανική επιστήμη του σοσιαλισμού”, “φιλοσοφική θεμελίωση του σοσιαλισμού” κλπ.

Με τον τρόπο αυτό ευνούχισαν για τα καλά τη γαλλική σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία. Και μια που αυτή η φιλολογία στα χέρια των Γερμανών έπαψε να εκφράζει την πάλη μιας τάξης ενάντια σε μια άλλη, ο Γερμανός πείστηκε ότι ξεπέρασε τη “γαλλική μονομέρεια” και ότι εκπροσωπούσε, αντί τις αληθινές ανάγκες, την ανάγκη της αλήθειας, και αντί τα συμφέροντα του προλεταριάτου, τα συμφέροντα της ανθρώπινης φύσης, του ανθρώπου γενικά, του ανθρώπου που δεν ανήκει σε καμιά τάξη, που δεν ανήκει καθόλου στην πραγματικότητα, που ανήκει μονάχα στον ομιχλώδη ουρανό της φιλοσοφικής φαντασίας.

Αυτός ο γερμανικός σοσιαλισμός, που έπαιρνε τόσο σοβαρά και πανηγυρικά τις αδέξιες μαθητικές του ασκήσεις και τις διαλαλούσε τόσο αγύρτικα, έχασε ωστόσο σιγά-σιγά τη σχολαστική του αθωότητα. Ο αγώνας της γερμανικής και ιδιαίτερα της πρωσικής αστικής τάξης ενάντια στους φεουδάρχες και την απόλυτη μοναρχία, με μια λέξη, το φιλελεύθερο κίνημα, έγινε πιο σοβαρό.

Έτσι, στον “αληθινό” σοσιαλισμό δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ’ αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα.

Ο γερμανικός σοσιαλισμός ξέχασε έγκαιρα ότι η γαλλική κριτική, που αυτός αποτελούσε τον ανιαρό αντίλαλο της, προϋποθέτει τη σύγχρονη αστική κοινωνία, με τους αντίστοιχους υλικούς όρους ζωής και με την ανάλογη πολιτική συγκρότηση, όλες προϋποθέσεις που στη Γερμανία έπρεπε πρώτα να κατακτηθούν. Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις με την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συμπλήρωμα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, με τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις.

Αν ο “αληθινός” σοσιαλισμός έγινε έτσι ένα όπλο στα χέρια των κυβερνήσεων ενάντια στη γερμανική αστική τάξη, ταυτόχρονα εκπροσωπούσε άμεσα ένα αντιδραστικό συμφέρον, το συμφέρον του γερμανικού μικροαστισμού. Η μικροαστική τάξη που έχει κληροδοτηθεί από το 16ο αιώνα και που τότε όλο και ξαναεμφανιζόταν καινούργια με διαφορετική μορφή, αποτελεί στη Γερμανία την ουσιαστική κοινωνική βάση της υπάρχουσας κατάστασης. Η διατήρησή της είναι διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης στη Γερμανία. Η μικροαστική τάξη φοβάται το βέβαιο αφανισμό της από τη βιομηχανική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης, από τη μια μεριά εξαιτίας της συγκέντρωσης του κεφαλαίου και από την άλλη με την εμφάνιση ενός επαναστατικού προλεταριάτου. Ο “αληθινός” σοσιαλισμός της φάνηκε ότι χτυπάει μ’ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια.

Εξαπλώθηκε σαν επιδημία. Η εσθήτα, φτιαγμένη από αραχνοΰφαντες θεωρητικολογίες, κεντημένη με όμορφα ρητορικά λουλούδια, διαποτισμένη από πνιγερή αισθηματική δροσιά, αυτή η απλόχωρη εσθήτα όπου οι γερμανοί σοσιαλιστές τύλιξαν τις λίγες κοκαλιάρικες “αιώνιες αλήθειες” τους, αύξησε μονάχα την κατανάλωση του εμπορεύματος τους από αυτό το κοινό. Από τη μεριά του, ο γερμανικός σοσιαλισμός αντιλαμβάνεται όλο και πιο πολύ τον προορισμό του να είναι ο πομπώδης εκπρόσωπος αυτής της μικροαστικής τάξης. Ανακήρυξε το γερμανικό έθνος πρότυπο έθνος και το γερμανό μικροαστό πρότυπο άνθρωπο.

Σε κάθε ποταπότητα αυτού του μικροαστού έδινε ένα απόκρυφο, ανώτερο, σοσιαλιστικό νόημα που σήμαινε το αντίθετο της. Τραβούσε ως την τελική συνέπεια, παίρνοντας θέση ενάντια στη “βάναυσα καταστροφική” τάση του κομμουνισμού και διαλαλώντας την αμερόληπτη ανωτερότητά του πάνω απ’ όλους τους ταξικούς αγώνες.

Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, όλα τα δήθεν σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά έργα που κυκλοφορούν στη Γερμανία, ανήκουν στην περιοχή αυτής της βρομερής και εκνευριστικής φιλολογίας.

4.2. Ο συντηρητικός ή αστικός σοσιαλισμός

Ένα μέρος της αστικής τάξης θέλει να διορθώσει τα κοινωνικά κακά, για να εξασφαλίσει την ύπαρξη της αστικής κοινωνίας. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν: οικονομολόγοι, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, άνθρωποι που ασχολούνται με τη βελτίωση της κατάστασης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι πιο παρδαλοί ψευτομεταρρυθμιστές.

Κι αυτό τον αστικό σοσιαλισμό έφτασαν να τον επεξεργαστούν σε ολόκληρα συστήματα. Ας αναφέρουμε σαν παράδειγμα τη Φιλοσοφία της αθλιότητας τον Προυντόν. Οι σοσιαλιστές αστοί θέλουν τις συνθήκες ζωής της σύγχρονης κοινωνίας χωρίς τους αγώνες και τους κινδύνους που απορρέουν αναγκαστικά απ’ αυτήν. Θέλουν τη σημερινή κοινωνία, αλλά αφού της αφαιρεθούν τα στοιχεία που την επαναστατικοποιούν και τη διαλύουν.

Θέλουν την αστική τάξη χωρίς το προλεταριάτο. Η αστική τάξη, φυσικά, φαντάζεται τον κόσμο όπου κυριαρχεί σαν τον καλύτερο κόσμο. Ο αστικός σοσιαλισμός επεξεργάζεται αυτή την παρήγορη εικόνα σ’ ένα μισό ή ολοκληρωμένο σύστημα. Όταν παροτρύνει το προλεταριάτο να πραγματοποιήσει τα συστήματά του και να μπει στη νέα Ιερουσαλήμ, τότε κατά βάθος το καλεί απλώς να σταματήσει στη σημερινή κοινωνία, να αποβάλει, όμως, τις εχθρικές αντιλήψεις που έχει γι’ αυτήν. Μια δεύτερη, λιγότερο συστηματική, αλλά πιο πρακτική μορφή αυτού του σοσιαλισμού, δοκίμασε να αποτρέψει την εργατική τάξη από κάθε επαναστατικό κίνημα, αποδείχνοντας ότι δεν μπορεί να την ωφελήσει αυτή ή εκείνη η πολιτική αλλαγή, αλλά μονάχα μια αλλαγή των υλικών συνθηκών ζωής, των οικονομικών σχέσεων.

Όμως, ο σοσιαλισμός αυτός, με την αλλαγή των υλικών συνθηκών ζωής δεν εννοεί καθόλου την κατάργηση των αστικών σχέσεων παραγωγής, που μπορεί να γίνει μονάχα με επαναστατικό τρόπο, αλλά διοικητικές βελτιώσεις που πραγματοποιούνται πάνω στο έδαφος αυτών των σχέσεων παραγωγής και επομένως δεν θα αλλάξει τίποτα στη σχέση του κεφαλαίου και της μισθωτής εργασίας, αλλά στην καλύτερη περίπτωση θα μειώσει για την αστική τάξη τα έξοδα της κυριαρχίας της και θα απλοποιήσει τον κρατικό της προϋπολογισμό.

Την πιο ταιριαστή του έκφραση ο αστικός σοσιαλισμός την αποκτάει τότε μονάχα, όταν καταντάει ένα απλό ρητορικό σχήμα. Ελεύθερο εμπόριο! Προς όφελος της εργαζόμενης τάξης. Προστατευτικοί δασμοί! Προς όφελος της εργαζόμενης τάξης. Φυλακές με κελιά! Προς όφελος της εργαζόμενης τάξης. Αυτή είναι η τελευταία λέξη του αστικού σοσιαλισμού, η μόνη που την εννοεί στα σοβαρά. Ο σοσιαλισμός της αστικής τάξης είναι ακριβώς ο ισχυρισμός ότι οι αστοί είναι αστοί προς όφελος της εργαζόμενης τάξης.

4.3. Ο κριτικός ουτοπικός σοσιαλισμός και κομμουνισμός

Δεν μιλάμε εδώ για τη φιλολογία, που σ’ όλες τις σύγχρονες μεγάλες επαναστάσεις διατύπωσε τις διεκδικήσεις του προλεταριάτου (έργα τον Μπαμπέφ κλπ.). Οι πρώτες απόπειρες του προλεταριάτου να επιβάλει άμεσα το δικό του ταξικό συμφέρον, που έγιναν σε μια εποχή γενικού αναβρασμού, στην περίοδο της ανατροπής της φεουδαρχικής κοινωνίας, απέτυχαν αναγκαστικά, γιατί το ίδιο το προλεταριάτο δεν είχε ακόμα εξελιχθεί και γιατί έλειπαν οι υλικοί όροι της απελευθέρωσής του, που είναι ακριβώς το προϊόν της αστικής εποχής.

Η επαναστατική φιλολογία που συνόδευε τα πρώτα αυτά κινήματα του προλεταριάτου, είναι στο περιεχόμενο της αναγκαστικά αντιδραστική. Κηρύχνει ένα γενικό ασκητισμό και μια χοντροκομμένη ισοπέδωση. Τα καθαυτό σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά συστήματα, τα συστήματα του Σεν Σιμόν, του Φουριέ, του Όουεν κλπ., εμφανίζονται στην πρώτη ανεξέλικτη περίοδο της πάλης ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, που περιγράψαμε πιο πάνω. (Βλ. αστική τάξη και προλεταριάτο).

Οι εφευρέτες αυτών των συστημάτων βλέπουν, βέβαια, την αντίθεση των τάξεων καθώς και τη δραστικότητα των διαλυτικών στοιχείων μέσα στην ίδια την κυρίαρχη κοινωνία. Δεν βλέπουν, όμως, από τη μεριά του προλεταριάτου καμιά ιστορική πρωτοβουλία, κανένα δικό του πολιτικό κίνημα. Μια και η ανάπτυξη της ταξικής αντίθεσης συμβαδίζει με την ανάπτυξη της βιομηχανίας, δεν βλέπουν ούτε τους υλικούς όρους για την απελευθέρωση του προλεταριάτου και ψάχνουν να βρουν μια κοινωνική επιστήμη, κοινωνικούς νόμους για να δημιουργήσουν αυτούς τους όρους.

Στη θέση της κοινωνικής δράσης πρέπει να μπει η προσωπική τους εφευρετική δράση, στη θέση των ιστορικών όρων για την απελευθέρωση μπαίνουν φανταστικοί όροι, στη θέση της βαθμιαία αναπτυσσόμενης οργάνωσης τον προλεταριάτου σε τάξη, μπαίνει μια οργάνωση της κοινωνίας που σκαρώθηκε ειδικά γι’ αυτό.

Γι’ αυτούς, η μελλοντική παγκόσμια ιστορία αναλύεται στην προπαγάνδα και την πρακτική εφαρμογή των κοινωνικών τους σχεδίων. Έχουν, βέβαια, επίγνωση ότι με τα σχέδιά τους εκπροσωπούν κυρίως το συμφέρον της εργαζόμενης τάξης, γιατί είναι η τάξη που υποφέρει πιο πολύ. Και μονάχα απ’ αυτή την άποψη της τάξης που υποφέρει περισσότερο, υπάρχει γι’ αυτούς το προλεταριάτο. Η ανεξέλικτη, όμως, μορφή της ταξικής πάλης, όπως και οι δικές τους συνθήκες ζωής, τους κάνουν να νομίζουν πως βρίσκονται πολύ πιο πάνω απ’ αυτή την ταξική αντίθεση. Θέλουν να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής όλων των μελών της κοινωνίας, ακόμα και των πιο ευκατάστατων. Γι’ αυτό, απευθύνουν διαρκώς εκκλήσεις σ’ ολόκληρη την κοινωνία χωρίς διάκριση και μάλιστα κατά προτίμηση στην κυρίαρχη τάξη. Γιατί αρκεί να κατανοήσει κανείς το σύστημά τους για ν’ αναγνωρίσει ότι είναι το καλύτερο δυνατό σχέδιο της καλύτερης δυνατής κοινωνίας.

Γι’ αυτό αποκρούουν κάθε πολιτική και ιδιαίτερα κάθε επαναστατική δράση, θέλουν να πετύχουν το σκοπό τους με ειρηνικά μέσα και προσπαθούν να ανοίξουν δρόμο στο καινούργιο κοινωνικό ευαγγέλιο με μικρούς πειραματισμούς, που φυσικά πάντα αποτυχαίνουν, με τη δύναμη του παραδείγματος. Αυτή η φανταστική περιγραφή της μελλοντικής κοινωνίας εμφανίζεται σε μια εποχή που το προλεταριάτο είναι ακόμα εξαιρετικά ανεξέλικτο, που, επομένως, και το ίδιο αντιλαμβάνεται ακόμα με φανταστικό τρόπο την ίδια τη θέση του, από τη γεμάτη διαίσθηση, πρώτη επιθυμία του για μια γενική μετατροπή της κοινωνίας.

Τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κείμενα αποτελούνται όμως και από κριτικά στοιχεία. Χτυπούν όλες τις βάσεις της σημερινής κοινωνίας. Γι’ αυτό πρόσφεραν εξαιρετικά πολύτιμο υλικό για τη διαφώτιση των εργατών. Οι θετικές τους απόψεις για τη μελλοντική κοινωνία, για παράδειγμα κατάργηση της αντίθεσης ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο, κατάργηση της οικογένειας, του ατομικού κέρδους, της μισθωτής εργασίας, η διακήρυξη της κοινωνικής αρμονίας, η μετατροπή του κράτους σε απλή διαχείριση της παραγωγής – όλες αυτές οι θέσεις τους εκφράζουν μονάχα την εξάλειψη της ταξικής αντίθεσης, που μόλις αρχίζει να αναπτύσσεται και που τη γνωρίζουν μόνο στην πρώτη αδιαμόρφωτη και ακαθόριστη ακόμα μορφή της.

Γι’ αυτό, αυτές οι ίδιες οι θέσεις έχουν ακόμα ένα καθαρά ουτοπικό νόημα. Η σημασία του κριτικού-ουτοπικού σοσιαλισμού και κομμουνισμού βρίσκεται σε αντίστροφη σχέση με την ιστορική εξέλιξη. Στο βαθμό που αναπτύσσεται και διαμορφώνεται η ταξική πάλη, στον ίδιο βαθμό χάνει κάθε πρακτική αξία, κάθε θεωρητική δικαιολογία αυτή η φανταστική ανύψωση πάνω απ’ την πάλη αυτή, αυτή η φανταστική καταπολέμησή της.

Γι’ αυτό κι αν από πολλές απόψεις οι αυτουργοί αυτών των συστημάτων ήταν επαναστάτες, οι μαθητές τους όμως συγκροτούν πάντα αντιδραστικές αιρέσεις. Διατηρούν αναλλοίωτες τις παλιές αντιλήψεις των δασκάλων σχετικά με την ιστορική εξέλιξη του προλεταριάτου. Γι’ αυτό προσπαθούν με συνέπεια ν’ αμβλύνουν ξανά την ταξική πάλη και να συμβιβάσουν τις αντιθέσεις. Εξακολουθούν να ονειρεύονται ότι θα πραγματοποιήσουν με πειράματα τις κοινωνικές τους ουτοπίες: Ίδρυση μεμονωμένων φαλανστηρίων, δημιουργία αποικιών στο εσωτερικό (home-colonies), ίδρυση μιας μικρής Ικαρίας, μικροσκοπική έκδοση της νέας Ιερουσαλήμ.

Και για να χτίσουν όλους αυτούς τους ισπανικούς πύργους, αναγκάζονται να κάνουν έκκληση στην αστική καρδιά και το αστικό βαλάντιο των φιλανθρώπων. Σιγά-σιγά πέφτουν στην κατηγορία των αντιδραστικών ή συντηρητικών σοσιαλιστών που περιγράψαμε πιο πάνω και δεν ξεχωρίζουν απ’ αυτούς παρά μονάχα με μια πιο συστηματική σχολαστικότητα, με μια φανατική προκατάληψη για τη θαυματουργή αποτελεσματικότητα της κοινωνικής τους επιστήμης.

Γι’ αυτό αντιτάσσονται με πείσμα σε κάθε πολιτικό κίνημα των εργατών, που μπορούσε να προέρχεται μονάχα από μια τυφλή έλλειψη πίστης στο νέο ευαγγέλιο. Οι οπαδοί του Όουεν στην Αγγλία, του Φουριέ στη Γαλλία αντιδρούν, οι πρώτοι ενάντια στους χαρτιστές, οι δεύτεροι ενάντια στους ρεφορμιστές.

5. Η στάση των κομμουνιστών απέναντι στα διάφορα κόμματα της αντιπολίτευσης

Σύμφωνα με όσα είπαμε στο 2ο Μέρος βγαίνει από μόνη της η σχέση των κομμουνιστών προς τα συγκροτημένα πια εργατικά κόμματα, δηλαδή η σχέση τους προς τους χαρτιστές στην Αγγλία και τους αγροτικούς μεταρρυθμιστές στη Βόρεια Αμερική. Αγωνίζονται για την επίτευξη των άμεσων σκοπών και συμφερόντων της εργατικής τάξης, αλλά στο σημερινό κίνημα εκπροσωπούν ταυτόχρονα και το μέλλον του κινήματος. Στη Γαλλία, οι κομμουνιστές τάσσονται με το σοσιαλιστικό-δημοκρατικό κόμμα ενάντια στη συντηρητική και ριζοσπαστική αστική τάξη, χωρίς όμως να παραιτηθούν από το δικαίωμα να κριτικάρουν τις φράσεις και τις αυταπάτες που έχουν την προέλευσή τους στην επαναστατική παράδοση.

Στην Ελβετία υποστηρίζουν τους ριζοσπάστες, χωρίς να παραγνωρίζουν ότι αυτό το κόμμα αποτελείται από αντιφατικά στοιχεία, εν μέρει από δημοκράτες σοσιαλιστές με τη γαλλική έννοια, και εν μέρει από αστούς ριζοσπάστες. Ανάμεσα στους Πολωνούς οι κομμουνιστές υποστηρίζουν το κόμμα που θεωρεί την αγροτική επανάσταση σαν προϋπόθεση της εθνικής απελευθέρωσης, δηλαδή το κόμμα που το 1846 προκάλεσε την εξέγερση της Κρακοβίας.

Στη Γερμανία, κάθε φορά που η αστική τάξη εκδηλώνεται επαναστατικά, το κομμουνιστικό κόμμα παλεύει μαζί με την αστική τάξη ενάντια στην απόλυτη μοναρχία, ενάντια στη φεουδαρχική γαιοκτησία και το μικροαστισμό. Όμως ούτε στιγμή δεν παραμελεί το κομμουνιστικό κόμμα να καλλιεργεί στους εργάτες μια όσο το δυνατό πιο καθαρή συνείδηση σχετικά με την εχθρική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο, για να μπορούν οι γερμανοί εργάτες να στρέψουν αμέσως ενάντια στην αστική τάξη σαν ισάριθμα όπλα τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, που η αστική τάξη είναι υποχρεωμένη να πραγματοποιήσει με την κυριαρχία της, έτσι που, αμέσως μετά την ανατροπή των αντιδραστικών τάξεων στη Γερμανία, ν’ αρχίσει αγώνας ενάντια στην ίδια την αστική τάξη.

Οι κομμουνιστές στρέφουν την κύρια προσοχή τους στη Γερμανία, γιατί η Γερμανία βρίσκεται στις παραμονές μιας αστικής επανάστασης και γιατί αυτή την ανατροπή την πραγματοποιεί μέσα σε πιο προχωρημένες συνθήκες του ευρωπαϊκού πολιτισμού γενικά και μ’ ένα προλεταριάτο πολύ πιο αναπτυγμένο από την Αγγλία του 17ου και τη Γαλλία του 18ου αιώνα.

Η γερμανική αστική επανάσταση, επομένως, μπορεί να είναι μονάχα το άμεσο προοίμιο μιας προλεταριακής επανάστασης. Με μια λέξη, οι κομμουνιστές υποστηρίζουν παντού κάθε επαναστατικό κίνημα ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση. Σε όλα αυτά τα κινήματα προβάλλουν το ζήτημα της ιδιοκτησίας, οποιαδήποτε μορφή, περισσότερο ή λιγότερο εξελιγμένη, κι αν έχει πάρει, σαν το βασικό ζήτημα του κινήματος. Τέλος, οι κομμουνιστές εργάζονται παντού για τη σύνδεση και τη συνεννόηση των δημοκρατικών κομμάτων όλων των χωρών.

Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος. Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!”

Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος ή Κομμουνιστικό Μανιφέστο (γερμανικά: Das Manifest der Kommunistischen Partei) αποτελεί ένα κλασσικό κείμενο της κομμουνιστικής-κοινοτικής φιλολογίας.

Γράφτηκε από τους Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, από τα τέλη του 1847 μέχρι τις αρχές του 1848, κατ’ εντολή της Κομμουνιστικής Λίγκας, της πρώτης κομμουνιστικής οργάνωσης, για να αποτελέσει το πρόγραμμά της, ενώ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Φεβρουαρίου 1848, λίγες ημέρες πριν την Φεβρουαριανή Επανάσταση στο Παρίσι.

Θεωρείται ένα κείμενο βασικής ανάλυσης για την καπιταλιστική και την κομμουνιστική (κοινοτική) κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα και οδηγός για δράση, οδηγός για την προλεταριακή επανάσταση, που θα ανατρέψει την κυριαρχία της αστικής τάξης και θα εγκαθιδρύσει μιαν αταξική κοινωνία.

Θούριος, 2010